maandag 14 augustus 2017

Overgangen

Het afgelopen jaar was niet drukker dan andere jaren. Maar voor mij was het wel contiue boven de grens van leuk-zijn. Dus ik heb heel regematig stapjes terug gedaan. Gerust, Bijgekomen. Enz.

Nu was me al opgevallen dat ik qua maandgedoe niet meer ongeregelmatig was. (Ik! Die op het halve uur regelmatig was. Ja, een half uur per 4 weken) Dus die overgang zou wel bezig zijn. Ja. Vast wel, maar hoeveel last heb je daar nu van?
Van zweten had ik niet zo'n last. En dat rare slapen dat was alleen toen dat project op mn werk zo druk was, dus zoveel last kon het niet zijn. Bovendien, als sterke vrouw zeur je er niet over, je doet gewoon wat er gedaan moet worden.
En als ik netjes mn sporten dee (in mijn geval: naar het werk fietsen, 3-4 keer per week ruim 20 km), dan was mn lijf in goede conditie en had ik van dat zweten ook geen last meer. En gezond eten doen we hier al jaren ruim groentes, genoeg fruit, voluit volkoren, weing vlees, etc) Gewoon gezond leven, sporten, en dan valt het best mee. Niet zeuren!

Maar.
Maaaar.
Maar waarom is iedereen dan zo irritant? En heb ik het gewoon GEHAD met alles. En veel mensen om me heen?
Ik wil gewoon nikx, en wat ik dan nog doedaar mogen mensen respect voor heben. Anders doe ik het gewoon toch niet? R$%^&*
In mn hoofd raasden de woeste zinnen door elkaar (en soms tuimelden ze ook mn mond uit). In mn lijf tuimelen de spanningen en pijscheutjes door elkaar.
En alle stukjes energie die ik had, ging daar meestal wel aan op. Want ergens had ik nog wel door dat het niet heel handig is om de rest van de wereld voor R#$%^& uit te maken.

Dus de bank is mijn vriend geworden. En mijn katten zijn ook errug blij met me. Want ik zit vaak (dus dan is de schoot van de baas weer beschikbaar, joepie!)

En de concentratie was ook niets, met al dat tuimelen in mn hoofd, dus een blogje schrijven voelde als een bergbeklimming. En de mount Everest is een expeditie, geen lollig uurtje op een avond. 
Dus nu even niet. En weer even niet. Een jaartje lang.

Afgelopen weekend voor het eerst weer een weekendje weg gedaan. Bij ons, als fietsend stel, is dat een dagje fietsen, ergens een fijn restaurantje proberen, slapen bij vrienden op de fiets en via een andere route terug. Meestal kom ik daar heerlijk van bij. Vakantie! genieten!! Rust!

Maar nu even niet.
Ik voelde me een vaatdoek op fietsschoenen. Rustig peddelend zijn we er wel gekomen, maar ik heb niet genoten. Ook niet met even rusten tussendoor. Ook niet met de lieve gastadresjes waar we lief en fijn ontvangen zijn. Ook niet met de mooie omgeving waar we doorheen gingen, met veelal nog zon ook. Nauwelijk tegenwind gehad. En toch staat me vooral het vaatdoekgevoel bij.

Ik wil alleen maar lezen (net ontdekt dat de bieb de nieuwste serie van Robin Hobb heeft!) En liggen -in bed of op de bank.
Da's best anders dan ik was, dus in dat opzicht is het zeker een overgang. 
Het schijnt er ook bij te horen. Maar eigenlijk heb ik ook hier geen zin in.

Vast wel, best wel, maar ik vind er geen zak an. En het mag van mij gewoon over zijn, dat o-gedoe. Dat ik alles teveel vind. Dat ik regelmatig verdrietig ben over manieren van meman die ik voorheen OK vond, of lief. Dat alles van binnen los lijkt te zitten en ik continue lief moet zijn voor mezelf. Ik wil helemaal niet lief zijn. Ik wil gewoon zijn weer en mezelf weer voelen. Van iets kunnen genieten zou ook best leuk zijn.

Volgende week zal ik wel weer kunnen zien dat er een opgaande lijn in zit. Ik kan af een toe een klusje thuis doen. Ik heb nu eindelijk weer een manier gevonden om een blog te tikken, na de verhuizing en de verandering van de werklaptops. Normaal had me dat 2 weken gekost, nu 5 maanden. Ik heb soms een leuke avond met een stel nieuwe vriendinnen. Met de vitamines die ik heb uitgevogeld, zijn er minder dipdagen.
Ja hooor. De ellende is soms even weg of minder. Maar leuk is het nog niet echt.
En ik ben nog niet uit de tunnel, en het eind zie ik ook niet.

Dus ik kan nog niets leuks vertellen.
Of had ik al gezegd dat ik een vast baan heb gekregen? Volgende blog maar doen, hoe ik die overgang voor mekaar heb gekregen?

vrijdag 12 mei 2017

Hoe lang TV tijd?

Bij de verhuizing is onze TV achtergebleven. En we hebben geen nieuwe gekocht, tot nu toe. en we leven nog!

En tot nu toe bevalt t leven zelfs.

Ik brei en lees, manlief studeert nu voor een nieuwe baan. En zoonlief studeert ook. Dus we missen niets.
En we spelen alle spelletjes.
en ik zing weer in een koor.

Dus waarom TV?

Beter gezegd: hoe redden andere mensen t om elke avond een uur of langer achter de buis te hangen.
Spoiler: ik heb wel n smartphone. Met Pinterest. En Twitter. Dat vermaakt ook aardig en kost ook tijd.

En we hebben nu wel n tablet gekocht, om online filmpjes fijner te bekijken.
De tablet gaat mee op vakantie. Ik hoop zo vaker te gaan schrijven. ben beneuwd wat er van dat experimet komt.

Maar toch snap k niet waar je de tijd voor TV vandaa haalt. Wonderlijk he, waar je tijd voor hebt?

vrijdag 5 mei 2017

de beste investering

Hoe krijg je een goed leven?
Je hypotheek aflossen is verstandig, meestal dan. Net zoals geen schulden maken. En een goed leven heb je door te genieten van het zonnetje, en van andere mooie dingen. Dan kun je gaan discussieren of dat nieuwe dingen moeten zijn, maar das voor een ander blog. Heb je vakanties nodig voor een goed leven? Werk? Gezondheid? Wat een goed leven is, is eigenlijk best lastig om goed te omschrijven, en dan ook nog wel een beetje verschillend voor diverse mensen.

Dus wat is wijs? Waar wil je je tijd en energie in investeren?
YOLO?
Of juist consuminderen en minimalistisch leven?
Of gewoon niet nadenken en hard werken&hard spelen?
Daar zit ik nu al mn hele blog over te dubben (en op de lange winteravonden over na te denken) en te lezen en...

Kreeg ik net een kadootje van het leven en kwam ik een bijzondere video tegen. Een interessante studie die een  eeeh best goed onderbouwde hint geeft welke factor de beste voorspeller voor geluk en voor een goed leven is.
Dus neem even 13 minuutjes en kijk even. Ik denk dat dit is de beste investering voor een goed leven.

Ik ben er zelf al mee bezig, en wil er nu nog meer energie in steken. Jammer dat het net zo makkelijk is als afvallen....
Heeft er iemand tips?

zaterdag 8 april 2017

Zithoek past best op de fiets

Op mijn eigen kamer heb ik nu een zithoek. En ik heb m met de fiets opgehaald. Dus ik ben heel trots op mezelf vandaag. En gelukkig in mn nieuwe leeshoek.

Nu moet ik jullie wel een beetje  teleurstellen, na deze pretentieuze titel.
Mijn kamer is niet groot. Het is de entresol boven onze slaapkamer. Hij is 3 m lang, ruim 2 m breed, en heeft 2 schuine zijden. Het horizontale plafond is 20 cm breed.....

Dus groot is de kamer echt niet. Hij is zeg maar... eeeh.. klein. Wel groter dan mijn vorige kamer, die was 2x2 meter, onder de schuine kant.
En ik vind het heerlijk, ik heb iets met "onder de schuine kant" leven. Evengoed, is het wel een tetrispuzzeltje om daar mijn bureau en mijn zit/lees/mediteerhoek in te passen.

Het bureau was vorig jaar al gelukt. Fijn dat die zo snel af was, omdat ik regelmatig een dag thuiswerk. En daar was ook ruim plek voor.
En we hadden een extra raam in de voorgevel laten maken, zodat het ook echt als kamer voelt. Er was al een velux raam, maar nu is het echt een kamer-kamer.

De zithoek was tot nu toe 2 schapevachten in de hoek bij de trap, tegen de leuning aan. Met uitzicht op beide ramen, dat dan wel. En toch wel eeh..  spartaans.
In deze "riante" kamer past natuurlijk een gewone stoel ook niet, laat staan een bank. Toch wilde ik wel iets lekkerder zitten dan op de grond op een vachtje.

Nu vond ik bij mijn hofleverancier (de kringloopwinkel), een zitzak. In mijn favoriete kleur. En van precies de juiste hoogte, en breedte. Lekker zittend. Helemaal gaaf, geen krasje of slijtplekje. Voor vijf en een halve euro.
Ik kwam alleen maar voor een ijsscheplepel en een opbergmandje. Maar dit stond al een tijd op mn verlanglijst, maar op Marktp.laats kon ik maar geen geschikte vinden. En waar ik een budget van een tientje had gesteld.
Dus het mocht van mezelf.
Dus ik heb m meegenomen, zomaar pardoes.
Gewoon op de fiets.



Natuurlijk was ik op de fiets, de winkel zit bij ons 3 straten verderop. Duh!

Maar zo'n zitzak op de fiets, is niet helemaal gewoon natuurlijk. Aan de andere kant: zo'n zitzak is goed te vormen. Een stuk in "fietstasvorm" maken lukt makkelijk. En hij is niet zwaar. Dus het past best wel. En dat touwtje dat je op de foto ziet, heb ik toch altijd bij me, want dat zit aan de fietstas vast tegenwoordig (nu we op 4 fietsminuten van de kringloop wonen).
Is dit nu out-of-the-box denken?
Ik zal maar zeggen out-of-the-fietstas vervoer.
En enniewee, ze hier zijn ze wel wat gewend, want ik zag niemand omkijken toen ik naar huis fietste. Het fietste ook prima.

En het naar boven tillen, helemaal naar "zolder" was natuurlijk nog veel makkelijker.

Nu zit ik lekker op mijn kamer. Heel lekker, precies hoog genoeg om comfortabel te zitten met mn benen, en ik pas precies onder de schuine kant. Lekker knus.

Ik heb even snel een foto gemaakt van mijn hoekje.
Dus even een spoiler: niet schrikken van mijn hoekje op zolder, hoor.

Ik ruim goed op, vind ik, en ik hou alleen de dingen waar ik emoties bij heb. Maar die hou ik wel graag in mn eigen hoekjes... Dus de foto is zoals ik hier leef 
en geniet, 
niet zoals een stylist het mooi maakt voor een catalogus. 
Ik zit hier omringd dus door mijn lieve dingen, in mijn eigen hokje. Ik zie de hemel als ik hier zit. En 's ochtends heb ik de ochtendzon, totaan de middag.
Nu hoor ik allerlei vogeltjes fluiten, en soms de kippetjes van de buurman. Terwijl ik dus zit met mn boek en thee.
Dat is een goed leven.

En dan ben ik ook nog blij dat ik geen milieubelasting heb veroorzaakt, geen last had van levertijden, en het spaargeld lekker op de rekening kon laten staan (waar ik trouwens eens wat mee moet gaan doen ivm rente. Even op de to-do-lijst zetten)

Jazeker, ben ik blij met mijn fiets. En het touwtje.
Vervoeren jullie ook wel eens rare dingen op de fiets? En hoe reageren mensen dan?



woensdag 29 maart 2017

Belasting voelt als nog een keer verhuizen

Vandaag de belasting gedaan. Op tijd.
Niet heel vroeg, maar de energie dipt nog steeds bij tijd en wijle. Zeker voor dit soort klusjes. :-)
Wel een beetje trots dat ik het formulier heb afgemaakt, al voelt het als nog een verhuizing. Of zoiets.

Maar mensen, wat ben ik blij met zo'n vooringevulde aangifte! De meeste dingen hoef je dus niet meer op te zoeken. Wat zeker met alle inlogcodes die ik dan nu zou moeten opzoeken, nogal tijd en energie zou vreten.
Pffff.
Dank u <de baas van de belastingzaken, wie was dat ook al weer?>

Wij hadden vorig jaar de verhuizing. En die gegevens stonden niet allemaal goed in de aangifte. Bovendien moet je dan redelijk wat extra dingen opgeven (die mag je dan ook aftrekken, dus motiveert iets). Notarisnota's doorgeplozen enzo. Wat bankbrieven doorgevlooid. Weer even vechten met de herinneringen aan de hypotheekgevers, die service geen onderdeel van hun product vinden. Thee pauze!
En allerlei details aankruisen - voor elk oud en elk nieuw hypotheekleningdeel. Duidelijk een k-klusje.

Verder zorgkosten en giften uit de administratie opgeduikeld.
Vind ik niet heel erg vervelend, maar het rooft wel tijd. Manlief hielp een beetje mee, en nu is niet alleen alle administratie opgeruimd (van het hele jaar), niet alleen de mappen op een mooie nieuwe plek ingeruimd, maar is ook de kast onder de schuine kant bijgeklust.
Dat dan weer wel. Dus het voelt ook nog een beetje als winst, dat die k-klus is gedaan.

En nu alle aftrekposten op een rijtje staan, en compleet zijn, is de winst van deze moeras-expeditie helder: dankzij de extra aftrekposten van de verhuizing krijgen we een beetje terug. Van die 165 euro kunnen we een lang weekend van weg, schat ik. De kosten van ons spaargeld werken tegen, maar gelukkig nog niet teveel.
Tegelijk is dat besef wel een goed hamertje om wakker van te worden: ik moet echt eens goed gaan kijken naar beleggingen waar ik het mee eens ben en van kan slapen. Daar had ik al wat over uitgezocht, maar volledig beslissen en doen is dan eng enzo....

Misschien moet ik maar hier hardop zeggen dat dat gedaan moet zijn voor we een heel lang weekend weggaan voor onze trouwdag (1 mei). Dan voelt het ook beter om dat stukje vakantiepot uit te geven, want die komt dan weer terug he.
Je innerlijke boekhouder gebruiken om je luie, bange kant te porren. Zo probeer ik mijn eigen manager te zijn.
Afbeeldingsresultaat voor goede baas zijn

En vanavond eten we kliekjes, heb ik besloten, want ik ben nu weer een tikkie brak. En Martine houdt me scherp genoeg dat ik lief mag zijn voor mezelf (zelfs als je niet ziek bent). En vrijdag (de normale kliekjesavond) komt heel gezellig een vriendin langs, dus gaan we iets lekker koken.
Dus dan mag het. Voor een keertje.

Gebruiken jullie dit soort truucs ook om door rotklussen heen te komen?

vrijdag 17 maart 2017

Consuminder sjaaltjes??

De afgelopen winter was het wennen aan het nieuwe huis. En ik heb hard gewerkt, en-dus veel gebreid om het hoofd rust te geven. Het breien heeft 2 mooie, en warme, sjaals opgeleverd. Laat dat nou heel lekker zijn in ons nieuwe huis. Dus ik vind de sjaal consuminderig, al zijn ze van dure wol.

NieuweHuis is n jarendertig woning, en ondanks onze isolatieinspanningen is het een kouder huis dan onze oude geisoleerde jarentachtig huis. (Ik wil echt niet weten hoe NieuweHuis was zonder isolatie!)
We zijn wel blij met NieuweHuis, want het veel dichterbij van alles, zodat we 2x zoveel doen in een weekend. En de weekenden lijken dus ook 2x zo lang. Boswandelen EN even naar de bieb of naar de winkels op een weekdagje. En mijn lijf vind af en toe treinen ipv fietsen (24 km enzo) toch wel fijn als er lang heul hard gewerkt moet worden.
En laatst op een weekavond met zoonlief naar de bios, was een soort bijzondere ervaring.

Als ik hard moet werken (met mijn hoofd) combineer ik dat graag met haken of breien. Van werken krijg ik een vol hoofd en een moe lijf. Van handwerken in de stoel rust mijn lijf uit, voel ik me toch nuttig, en het maken van net-leuk ingewikkelde patronen (liefst zelfbedacht) houd mn hoofd plezierig bezig en ontspannen. Zoiets als dit soort kabels.
(sorry voor de foto, ik krijg het niet duidelijker, de kabel valt best subtiel in de verkleuring van de wol weg)

En laat ik nou ontdekken dat er in onze nieuwe woonplaats een geweldige breiwinkel is. Wat hebben die mooie wol! Ik ben daar heel stout geweest afgelopen herfst: ik heb wel 2 keer wol gekocht in een mooie kleur en kwaliteit. Beide genoeg voor een klein truitje, want ik wilde wel iets comfortabels kunnen maken. Dus het is ook echte wol, en deels echte wol geworden, en ik heb ook echt kleuren gezocht die ik heel mooi vind en blij van wordt.
Dus ik heb wel in de uitverkoop hoek gekeken, maar echt goedkoop was -ie niet. Beide sjaals hadden ca. 35 euro aan wol. Dus dat voelde echt heel luxe om te kopen. 

Bij de Zeeman was er goedkopere wol. Dat heb ik ook bekeken. Maar die voelde niet lekker aan. En die was niet mooi van kleur, vond ik. Vorig jaar wel, toen heb ik daar wol gekocht, maar dit jaar niet.

Met al die goede redenen (mooie wol, vol hoofd) heb ik dus de afgelopen winter veel gebreid.
En het werden 2 sjaals, van patronen van Pinterest. Gratis patronen.




Een lange sjaal met aan beide uiteinde een mouw. Die kan ik als halve trui (mouwen+col) dragen, of meer als ornament. Op de foto draag ik m over een lichtblauw shirt.
In beide gevallen hebben je armen het wel lekker warm.




En een driehoekige sjaal die als een minitentje om me heen valt, waarin ik in mn eigen hoekje ga zitten lezen of mediteren. Dat hoekje is op zolder, en dat is niet warm in de winter. Maar met die sjaal goed te doen. Want hij komt tot onderaan mn ruggegraat, dus best een goed maatje.

Het maken er van heeft me veel lol opgeleverd (ik hou van kabels breien, en de paarse sjaal is ondersteboven gebreit, dus dat was lekker puzzelen)


En nu ik ze om heb, zit ik heerlijk warm te wezen, ook op de koudere plekjes in huis. En ik geniet van de kleuren en de patronen. En ik geniet nog een beetje na van het maken.

De wol was voor beide sjaals niet echt goedkoop, maar toch voelt dit als een consuminderactie. Ik ben door die sjaals tevredener met mijn huidige leven tijdens het maken, en tijdens het dragen. Minder stress-dus-maar-wat-lekkers-eten. Minder stookkosten. TV kopen hebben we uitgesteld, want ik was lekker bezig de hele winter, en manlief had ook nog geen drang. Misschien komt de TV er niet eens.
Misschien had het goedkoper gekund, maar dan had ik de sjaals niet vaak gedragen, en zeker niet met zoveel plezier.

Was dit nu consuminderen of niet? Ik kom er niet zo goed uit...

donderdag 16 maart 2017

Het volk heeft gewonnen

Het is een goede dag. Sinds weken sta ik eens op met hoop.
Hoop omdat mijn landgenoten blijkbaar net als ik toch íets willen doen, al weten er velen met mij niet wat. Maar stemmen kunnen we ieder geval.

En gestemd hebben we.
We hebben een uitslag met bizar veel winnaars, en eigenlijk maar 1 verliezer (als is dat wel een grote verliezer, Aschermenou). Veel partijen hebben zetels gewonnen, dus er zijn er veel blij.

Ik vind persoonlijk dat er geen partij de grote winnaar is, maar dat de grote winnaar "het volk" is. Het volk dat massaal is gaan stemmen, en duidelijk maakt dat het dit systeem niet kwijt wil.

Hoe we de regering gaan doen, wordt een puzzeltje, al is het geen onmogelijk puzzeltje. Maar goed, dat bekijken die Hagenaarse policiti maar. Vanaf nu kan ik als kiezer weinig meer.

Mijn echte zorgenpunt is dat er nog steeds 15% van de Nederlanders heeft gestemd op een partij die dingen wil die in de grondwet niet kunnen. Die een ander soort land willen, met andere grondwet en andere soorten wetten? De winst is dat dat niet genoeg is om te regeren. Pffffff
Maar helemaal blij ben ik er niet mee, met die 15%.

Alle andere mensen ben ik blij mee, al zal ik het niet met iedereen eens zijn. Aangezien nooit vertel wat ik heb gestemd, zal ik ook nu vertellen waar ik het niet mee eens ben.
Maar zolang we partijen hebben die ergens voor staan, die samen praten, plannen maken en de uitvoering goed laten lopen, ben ik blij genoeg om niet te willen verhuizen.
Om te willen blijven leven in dit land, waar we er meestal iets moois van maken. Laten we hopen dat dat deze keer ook weer lukt, en ons land een goed leven kan bieden voor iedereen die er woont en zijn best wil doen voor een goed leven.
En de uitslag geeft genoeg hoop dat we dat weer gaan doen!

woensdag 22 februari 2017

veel banken

Sinds de verhuizing heb ik onze geldzaken langzamerhand op orde gekregen. Wat rekeningen opgeschoond. En het huis zelf ook. En nu is er een bank bijgekomen.

Zo een waar je op een regenachtige dag op ligt. En hangt. En lekker kan lezen, want het voeteneind is zonder rugleuning. Chaise-Longue heet t dan.

Een vriendin had er eentje in mijn favo-kleur (turqoise), met mooi blader patroon. Precies de kleur die in de eetkeuken bij ons is. Ik had al eens laten vallen hoe mooi ik die bank vond, en als ze m wegdeed...
Die vriendin is aan het ruimen in huis. Of ik nog interesse had?
Ja! Oh echt wel!

Ze wilde de bank wel aan mij geven.
Toen hij zondag neergezet werd, vond ze het toch wel moeilijk (zij vindt m ook erg mooi, maar ja, die nieuwe indeling he). Dus riep ze dat ik m te leen had, en als ze m terugwilde, dan ....
Maar ze riep ook dat hij in ons huis wel erg goed paste, qua kleur als bij onze huiskamer indeling. Hij past nl precies in de hoek van de kamer die we voorheen niet gebruikten.

We zien het wel.
Voorlopig genieten we er van, hij wordt echt druk bezeten. Dat zwarte bolletje is onze ene kat. En je ziet dat de zon er net over heen heeft geschenen.
En hij staat mooi, alleen kijken is al genieten.

Als ze m echt terugwil, ook prima. Dan weten wij in ieder geval of een chaise longue past bij ons leven en onze huiskamer.

En de katten hebben nu 1 luie stoel, 2 voetenbanken, een wollen vloerkleed, 1 kattenmeubel, een 3 zitsbank en een chaise longue om op te loungen. Of zeg je bij een kat liggen als een pasja?

En raad eens waar onze 2 katten om en om op liggen sinds zondag?
Juist......

woensdag 28 december 2016

Geen spaarekening, wel rendement halen?

Sparen levert niets op. Net meer dan nul als je de rente van de bank ziet, maar als de inflatie meetelt dan is het minder dan nul. En als je vermogensbelasting moet betalen, omdat je boven die grens zit, dan is het al helemaal negatief.
Dus doen wij al een tijdje aan crowdfunding. Onder andere.

Crowdfunding heb je in diverse smaken.
Het betekent altijd dat iedereen (de crowd he) kan intekenen op een project en daar geld in steekt. Soms krijg je daar niets voor terug - behalve het goede gevoel dat je het project hebt geholpen. Soms krijg je er een ervaring voor terug: meekijken in het gebouw of bij repetities. Dit zijn vaker kunstprojecten, de sites hiervan ken ik niet.
Soms krijg je het opstartende product terug (kickstarter.nl), in een eerste editie, of met handtekening, of tegen een gereduceerde prijs.
En soms is het gewoon een zakelijke deal, met papierwerk en boekhouderscontroles. Waarbij je rente of dividend ontvangt. Gewoon een lening dus, jij leent geld aan een bedrijf en die betaalt terug. Soms krijg je een privilege van een bedijf bijj (kaaspakket bij een kaasboer), meestal niet. Er zijn soorten leningen, met diverse regels van terugbetalen qua termijn of voorrang bij faillissment. (geldvoorelkaar.nl)

Met de huidige rentestand worden deze manieren om je geld ergens in te steken (met dus diverse soorten rendement, in euro's en gevoel) steeds p.opulairder.
Zelfs Nu.nl meldt het in het jaaroverzicht

En ik vind het een goed idee.
Je hebt zo meer mogelijkheid zelf te bepalen waar je geld naartoe gaat, en waarmee jij dus mede zorgt dat iets doorgaat of niet. Dat is een heel concrete macht.
Meestal ligt die bij banken (die geld wel of niet uitlenen), en discussieert de eerlijke bankwijzer dan weer met de banken over een duurzame manier van doen.
Bij crowfunding kun je direct zelf "stemmen". Je kunt bepalen of die biologische slager z'n winkel kan openen nou net een goed idee is (bio!) of niet (zielige diertjes)? Mag die financieel adviseur z'n praktijk uitbreiden, van jou dan, of niet?

Als je dit doet, krijg je ook ook meer begrip voor een bank. Je bent dan met dezelfde soort beslissingen bezig (gaat dit wel renderen?), en je begint te begrijpen hoe lastig die beslissingen soms zijn.
Want rendement is onzeker, zeker vooraf he.
Moet een balletdanser gesteund worden in zijn opleiding? Of een piloot? De eerste is economisch minder rendabel - waarschijnlijk. Zoveel verdienen balletdansers niet, en ze kunnen ook last van hun lijf krijgen. Maar kunst is beter voor de wereld dan vliegtuigen. Toch?
En het gaat hier wel om jouw centjes, die je waarschijnlijk weer terug wilt zien.Toch? En hoeveel rente is dan acceptabel voor het risico dat je met je centjes loopt. 8% rente is heel gebruikelijk bij dit soort projecten.
En hoeveel laat je het maatschappelijk renedement meetelen, bij je eigen centjes, en hoeveel tellen de pure euro's mee die je terug wilt zien.

Zonder risico is dit allemaal niet, maar je hebt hier wel veel meer zicht op de risico's. En waarschijnlijk ook meer gevoel bij projecten, omdat je zeker begint met projecten van eeen vakgebied dat je kent, of van projecten die bij jouw woonomgeving horen.

Wat vind jij van crowdfunding? Van het principe?
En welke site ken jij er nog meer van?

maandag 26 december 2016

zorgverzekering geloof ik niet

Van de week hadden we hier zomaar opeens de zorgverzekeringen vergeleken en besloten. Lekker klaar nu. We zijn gegaan voor de goedkoopste optie, nou ja de goedkoopste waarvan wij geloven dat die echt kan bestaan.

We begonnen met zoeken op verschillende vergelijkingssites. Verschillende ja, want niet alleen hebben verschillende vergelijkingssites verschillende sets aan verzekeringen in overzicht.
Ook hebben de verschillende vergelijkingssites verschillende deals gemaakt met de verzekeraars. Als je doorklikt en de verzekering afsluit, krijgt die vergelijkingssite nl. een vergoeding. Als kijker krijg je soms ook een (deel van die) korting - om je over te halen via deze vergelijkingssite af te sluiten.
Dus vandaar een rondje langs diverse sites. Bijzonder vond ik zorgkiezer, waar je een goed doel kunt steunen door via hen af te sluiten, ipv kortinng krijgen. En natuurlijk namen we de consumentenbond mee, als hopelijk iets onpartijdigere vergelijkinssite.

Bij alle invuloefeningen hebben we natuurlijk wel dezelfde voorwaarden ingevuld. Anders kun je de premies niet met elkaar vergelijken.
Hetzelfde EigenRisico (ER) overal, en alle andere vinkjes ook hetzelfde.
Wij hebben weinig aan aanvullende pakketten, dat geld sparen we liever voor als er toch nog wat gebeurt. Bij ons is dat nl. niet veel wat vergoed zou worden vanuit zo'n pakket. Alleen manlief heeft een gebit waarvoor een verzekering een zinvolle is (soms kosten, en dan hoge).
Wel vinden we allemaal het heel belangrijk dat je bij alle zorgverleners terechtkunt. Gewoon naar een fysio of ziekenhuis kunnen, daarvoor heb je een ZKverzekering. In NL hoeven echt geen ziekenhuizen die belachelijk (stom, duur, inefficient) werken uit het systeem gepest te worden. Misschien is dat zo in andere landen, dat weet ik niet. Zelfs zoonlief (19) zei dat -ie dit belangrijk vond. Anders is het geen echte verzekering, vond hij.

Toen bleek onze bestaande polis iets duurder te zijn, dan de goedkoopste die we konden vinden. Hoe kwam dat? Vorig jaar was dit de goedkoopste.
Dus we zijn gaan doordenken waarom onze huidige polis net iets duurder uitkwam. Kon het goedkoper?
Ervaringen gecheckt.
Mwah valt mee, over elke verzekeraar zijn er mensen die moeite hebben met de kleine lettertjes of de klantenservice, en dan negatief doen. Maar bij de een niet veel meer dan bij de andere verzekering.

Dus gaan we bij onze huidige verzekeraar blijven of gaan we voor 8 euro per maand goedkoper (over n jaar praten we over 110 euro)?

We blijven.
Want we geloven niet dat t goedkoper kan. Dan moet de goedkopere verzekering toch ergens hoekjes afsnijden. Slechte service of toch slecht vergoeden. Of ziekenhuizen afknijpen.
Ik heb wel geloof in mijn huidige verzekeraar. Dat -ie het handig doet en efficient. Ook omdat andere verzekeraars en de minister m rebels en lastig vinden. Vind ik wel een goed teken. En hij is altijd als eerste met de premie-voor-volgend-jaar, met uitleg en al. Dat lukt alleen als je alles strak georganiseerd hebt, en weet waar je over praat. En consumentenbond vind m transparant (moeilijk woord voor dat je weet waar t geld naar toe gaat).

Dus ik denk dat ik nu zit bij een efficiente verzeker, die het echte doel van de zorgverzekering helder heeft, en ook nastreeft. En ik geloof de goedkopere niet.
Blijft een gok, dat wel, want ik heb van beide bedrijven de binnenkant niet gezien. (alleen bij een vakbeurs wat dingen over de IT-kant van mijn huidige verzekeraar).
Dus die 110 euro kan ik verkeerd besteden komend jaar. Dan is dat sponsoring geweest aan de rebel in de verzekeringswereld. En anders heb ik inderdaad de echt-duurzaam-de-goedkoopste gekozen. Dat lijkt me OK. Met die gok kan ik leven.

Hoe kiezen jullie de zorgverzekeraar? En vinden jullie het ook zo lastig?


zondag 25 december 2016

Kerst in da hole

Met Kerst doen wij heel lekker. Niks.
Kerstavond is voor ons (duitsgewortelde) familie. Met kadootjes en aardappelsalade en bockworst. Gezellig.
En daarna net als de bomen even terugtrekken in je holletje. mmmmm

Kerstavond was echt ook gezellig. Misschien dat ik het voor het eerst kon beseffen, want ik ben denk ik nog nooit relaxt ervan thuisgekomen. Op mijn manier altijd kerststress gehad. Maar dit jaar niet. Misschien dat die coaching op het werk toch raak praat en goed doorwerkt. mmmm, dat is dan een mooi bonus kerstkadootje.

Na het gezamelijke vieren rustig naar huis gereden. Dat was na middernacht, dus eigenlijk al eerste kerstdag. Met zoonlief van 19 is dat geen probleem, dus heerlijk relaxt.
Zelfs de katten, die in de slaapkamer opgesloten hadden gezeten (oeps!), en dus een hoopje hadden gedaan, konden me geen stress aanjagen. Die achaermerdjes, na 10 uur in een kamer snap ik dat.
Hops, even opruimen, een wasje de machine in, en dat is ook weer gefixt.
Slapen.
Heerlijk slapen. Zonder wekker.
Wakker worden, en niet weten hoe laat het is (het is licht). Maar dat maakt lekker niet uit. Dus dat lekkere boek pakken (Broederband deel 2 -uit de bieb), en lekker lezen in bed. Manlief naast me wordt na een tijdje ook wakker en we genieten van de rust en de morgen.

Uiteindelijk opgestaan. De tijd eehhhh.... van de lunch was eigenlijk al voorbij. Maar na een uitgebreide en gezellige maaltijd zoals gisteren, heeft een mens niet direct honger, Dus ons maaltje was later, maar dat was OK.

We gaan deze hele kersttijd trouwens niet doen wat hoort. Geen kerstmenu. Manlief heeft wat groente op de markt gescoord, en er zit vast nog wel spul in de voorraadkast en de vriezer om iets lekker op tafel te toveren. We bedenken zo meteen wel wat dat wordt.

Nu zit ik met een kerstmuts op en kerstsokken aan bij de verwarming. En ga zo lekker de kerstdagen door: in m'n holletje. Lekker lezen, soezen, nadenken.
Klein beetje wat doen met getallen, als de fut er is.
Nadenken over afgelopen jaar en volgend jaar.
Wat notities maken waar over een paar weken plannen uit voortkomen. Dat hoort bij dit deel van het jaar. Goede voornemens vind ik onzin. Afvallen moet je het hele jaar doen, niet in januari. Al zou er best bij kunnen staan dat we 3 goede restaurants willen bezoeken. Is dat ook een goed voornemen?
Beetje tegendraads misschien, maar dat mag toch wel?

En vanuit dit holletje wens ik jullie fijne dagen, veel plezier en voor iedereen veel genietsels!

donderdag 15 december 2016

Als ik veel geld heb, dan....

Veel mensen zeggen dat ze dan die reis gaan maken. Of hun werk opzeggen. Of op z'n minst een nieuwe auto kopen.
Zo'n gesprek had ik laatst ook met de buren. Die wilden verhuizen naar Frankrijk en een bedrijf beginnen.

En ik?
Ik wil eigenlijk niets. Niets anders dan nu tenminste.
Bij mij is het zo langzaam gegaan, dat dat soort doelen me nu nog steeds niet interesseert.

Ook het voelt niet zo, dat ik veel geld heb. Terwijl het bedrag op mijn rekening(en) wel zo hoog is dat ik meer dan 1 bank nodig heb. En beide komen door hetzelfde.

Juist omdat ik rustig ben gaan leven, en doe waar ik van geniet, hou ik geld over. Omdat ik al heel lang heel puur kijk naar wat ik echt nodig heb en echt wil, en daar dan intens van geniet, daarom lukt het om geld over te houden.
(Nou ja, ik verdien ook best. Maar dan nog zie ik genoeg collega's die het makkelijk opmaken en ik hou riant over, ook nu ik kostwinner ben. Dus dit effect is er wel)
Maar die puur-nodig beslissingen (uit de tijd dat het geld wel krap was) doe ik al nog steeds. Ik heb nu wel de luxe dat het geld er wel is, maar ik beslis niet iets vanwege het geld (heb ik het geld?), maar voor mezelf (heb ik het nodig om gelukkig te worden?).
Dus ik blog, ipv roddelbladen lezen. Bloggen schept me helderheid in het hoofd, en soms een aardige opmerking of tip van iemand.
Dus ik brei, ipv TV kijken. En de truien en sjaals en poncho's gebruik om de kachel heel vaak laag te kunnen houden en heerlijk comfortabel op de bank te zitten of comfortabel buiten te wandelen.
Dus ik douche beperkt, en geniet van het wassen bij de wasbak.Echt waar!
Dus ik eet veel groente , van de seizoenen (en dus ook redelijk gezond ben). regelmatig van de markt, aan het eind van de dag. Lekker! En leuke sport, leuker dan Max Verstappen! Vier keer in een week chinese kool eten? Dat lukt ons prima. Receptjes zoeken is leuk. De peren een euro? Dan is het deze week peer.  mmmm Volgende week komt er wat anders, is een leuke verrassing wat er dan komt.
Dus  ik fiets veel , en geniet van het buitenzijn en van het wegvallen van de stress. Genieten van het bos, vogeltjes in de wei, etc. Fitness betaal ik dus niet. En als ik n keer yoga wil doen, heb ik dat matje van 10 jaar geleden nog liggen. Heerlijk mij-momentje dan. Met een kopje thee van dat kadootje. Yogacursus hoef ik nie, dat zou stressen worden elke week.
Dus ik hoef, met al dat genieten door de weeks, weinig en zeker niet duur op vakantie: lekker op de fiets een weekendje weg is heel erg vakantie. Kost n restaurantbezoek als we heel luxe doen, en n camping. En dat voelt als n week. Of ik ga langs bij vrienden (op de fiets natuurlijk), dan heb je niet eens campingkosten.

En al die dingen vind ik heerlijk. Die maken voor mij een goed leven. Terwijl ze de portemonee sparen.En door dat goede leven waarvan ik veel minuten geniet, hoef ik niet fanatiek te shoppen. Ik voel me nu al goed, mastercard.

En dat niet shoppen, of zelf maken, maakt dat er elke maand wat sluist naar de spaarrekening. Dat sluist OMDAT ik leef op een manier dat ik er gelukkig van wordt, onafhankelijk van geld.
Nu verdien ik ruim, en we leven van n modaal inkomen.  Dit is genoeg, en het voelt al ruim.
Nu hebben we weinig ellende gehad de afgelopen jaren, dat helpt ook. (de jaren daarvoor heb ik waarschijnlijk mijn portie wel gehad). Of heb ik mazzel gehad dat ik continu kon werken (in n mannenberoep, dat dus behoorlijk betaalt)? Het was wel echt werken, soms hard.

De eerste maanden nadat de ellende (scheiding van 10 rechtszaken) klaar was, was dat wel een heel raar gevoel. Dat je geld overhoudt aan het eind van de maand. Dat je nog langer door had kunnen leven voordat t op was (dus dat je dat stukje tijd in de toekomst nog hebt)

Maar het went. Eerst doe je wat grotere aankopen, waarvoor je normaal lang moest sparen. Die gaan nu veel sneller. Maar hoeveel matrassen wil een mens hebben? Ik ben geen prinses-op-de-erwt. En we doen genoeg in bed, maar zo snel slijten die dingen nou ook weer niet. ;-)
En het was wennen als ik iets groters wil kopen, dat er dan geld is. Eigenlijk altijd wel genoeg voor alle opties die er in de winkel zijn. Dus dan denk je: Wil ik dan alle opties? Wil ik het duurste? Wil ik alles in de winkel kopen?
Ik kon voorheen zonder. En was dat OK? Eigenlijk wel. Eigenlijk wel prima. Ik kon toen al genieten van dingen, laten we dat vooral blijven doen.
En nee zeg! Zoveel spullen wil ik niet strijken, afstoffen, repareren. Ik wil ruimte in mijn huis en in mn leven. Dus we kopen zaken als het echt nodig is (altijd even wachten en even goed nadenken he), en ik het het geld waard vindt.
Misschien iets meer bio. Soms een luxe theetje of een olie. Op vakantie. Maar verder?

Voor ons nieuwe huis hebben we geen vloerkleed gekocht. Er lag er al 1 6 jaar op zolderl Die vonden we toen erg mooi. En in NieuwHuis ligt ie weer te zorgen voor een glimlach elke keer als ik er naar kijk.
En gordijntjes halen we langzamerhand bij de Ikea. Zelf op maat maken. Goedkoper dan t dure merk, en we vinden t nog mooier ook. Aan de andere ramen komen de blinds die bij een vriendin er net uitgaan. Wel even op maat maken, maar scheelt weer een paar aankopen. En verder allerlei klein grut van de kringloop, daar hebben ze de leukste dingen. Marktplaats wel geprobeerd, maar Murphy is erg actief...
Doen we nu bewust armoedig? Nee, dit zijn gewoontes. En als ik om me heen kijk, heb ik een goed geweldig leven en voel ik me rijk.

En nu verbaas ik me als ik merk dat mensen (vooral mensen die evenveel verdienen) nog zo uit het hier-en-nu kunnen leven en dromen over "als ik veel geld heb". Dromen bij de reclame. Allerlei zaken "moeten" (dure kleren, geweldige inrichting, auto's, tablets en audio, verre vakanties), en nog vaak ook. Van diezelfde reclame, al zeggen ze het niet zo, Of van de TV.
Reclame waar ik geen tijd voor heb. TV idem.
Ik wil naar vrienden, thuis lekker knutselen en klussen, lezen, genieten van thuis zijn, wat organiseren voor de club, een keertje naar de film, lekker koken. Misschien nog op een koor. Waar moet ik tijd vandaan halen voor reclame? Voor TV? Of voor bladen? Zeker bladen of programma's  waarin anderen uitleggen wat voor geweldigs zij hebben - waar je dan jaloers op wordt en het ook wilt. Want zodra ik bladen lees, of dat soort blogs, voel ik dat effect ook. Die bladen wordt ik dus niet eens gelukkig van. Of ik nu veel of weinig geld heb, dat wil ik dus echt niet lezen.

Voel ik me dan rijk omdat ik geen TV kijk? Of ben ik rijk geworden omdat ik geen TV kijk?

Enniewee: nu voelt t raar. Want iedereen doet t anders.
En iedereen spaart voor later. Maar ik geloof dat ik het paaltje "later" zie, dat is zo ver niet.

Dus nu? Zeker met het huidige rentepercentage is het heel verleidelijk om er wat mee te doen. En het leven blijft niet doorgaan, misschien is het wel verstandig om het uit te geven aan een nog geweldiger leven.
Maar wat dan?
Ik heb toch al een heerlijk leven? Ik ga eens nadenken of ik n bucketlist heb liggen, maar ik vrees....

Hullep!
Wat zouden jullie doen, of willen, als je "veel geld" hebt?

dinsdag 13 december 2016

Koukleum creme voor gevoelige types.

In de wintermaanden is het soms koud, soms zelfs vriesweer. En mijn tere huidje vindt het dan niet lekker om buiten te zijn. Maar de rest van mij wil wel buiten zijn. Dus ik doe het maar, maar ik heb wel een oplossing om vriendjes te blijven met mijn velletje.

Om allerlei redenen fiets ik ook in deze dagen nog steeds lekker naar mijn werk. Dat klinkt bikkeliger dan het is, want ik rijd in een velomobiel (ook wel bekend als "banaan"), waar ik lekker in cocoon. Sjaaltje er bij, warm theetje in de bidonhouder. Dat werk. Alleen m'n hoofd steekt er uit, en als ik de kap niet op het instapgat doe, voelen ook m'n schouders en decollete een beetje de buitentemperatuur. Dit is natuurlijk allemaal afhankelijk van hoe hard is fiets: als ik hard fiets, ga ik op een gegeven moment zweten. Maar hard fietsen doe ik niet elke dag als ik 6 of 8 keer per week n uur fiets; ik ben een luiwammes. Dus soms heb ik het niet alleen aan het begin van de fietsrit het wat koud aan mn hoofd of handen, maar ook onderweg.

Als oplossing heb ik gespiekt bij de elfstedenrijders werkt: vaseline smeren. Een laagje vet op je huid, dat niet zo snel intrekt, voelt heerlijk als je buiten bent. Scheelt een graad of 5 qua gevoelstemperatuur (en vocht maakt geen verschil meer). Fietsen blijft dan leuk.
Nu ben ik dame genoeg om vaseline niet lekker te vinden, mijn voorkeur ligt bij sheabutter. Of mangoboter. Doe maar luxe! Ja, ik wel. Ik heb een eigen cremetje namelijk.
En daarmee heb ik nooit gebarsten lippen meer, en altijd een zacht en soepel velletje, en voel me altijd heerlijk in mn velletje. Geen kloofjes.

Ik heb nl. ontdekt dat ik olien en boters puur kan kopen. Voor prijzen die even duur zijn als de bodylotions dan bij E tos enzo. Maar dan heb je de luxe olieen 100% puur.
En zelf je olie inkoopt, betekent ook nog s dat je werkt zonder toevoegingen, voor mensen die dat fijn vinden. Ik ben niet allergisch, maar ik vind het gewoon wel n fijn idee.
Mijn adresje (de hekserij punt nl) heeft allerlei lekker olietjes en boters en vetten. Er zijn ook winkels in sommige steden die deze spullen hebben, maar dat is wel even goed zoeken. Sommige reform zaken hebben 1 of 2 olien, of sommige hobbyzaken (waar ze ook bierbrouw spullen verkopen?)
De website adviseert wel een anti-rans middel er in te doen. Dat zal wel een anti-oxidant zijn om de inwerking van zuurstof (en dus de veroudering door zuurstof) tegen te gaan. Doe ik niet, en ik kan de zaken meer dan n jaar bewaren zonder dat ik iets merk van ranzigheid, rotting oid. Ik ben niet zo anti-rans, ik wil puur. Maar dat is n persoonlijke keus.

In de zomer vind ik n beetje olie, met een drupje van mijn eigen geur er door, heerlijk. En het "hydrateert" voldoende, ik voel me er fantastisch door verzorgd, minstens zo goed als de rijke bodybutter. Ik ga voor jojoba-olie, maar je kan wel heel makkelijk kiezen hier. En van die pure olie, als je die smeert net na het douchen, heb je maar een heel klein beetje nodig. Dus met n potje doe ik zo maar n jaar. Da's elke dag gezicht smeren, en handen, en soms het hele lijf.

Voor de winter heb ik net weer m'n wintermengsel gemaakt, voor mijn eigen 2 stedentochtjes: ik had nog n beetje mango boter, dat bakje heb ik in een halve beker kokend water gehouden, en zo gesmolten. Daar heb ik mijn olie bijgegoten, en geroerd tot het weer gestold was.
Het was nu minder gestold, minder stijf. Of moet ik zeggen een zachter mengsel? Ik denk dat ik iets van 50-50 heb gedaan. En daar smeer ik nu mee. Voelt heerlijk. Ja duh! Zoveel echte mango boter heeft geen commercieel mengsel. En de rest is pure jojoba-olie.
Dat was 5 minuten werk. Omdat ik alles al had staan. Als je eerst moet bestellen, is het natuurlijk ietsje langer.

Stel nou dat je een echte creme wilt maken, moet je ook nog bijenwas  (of andere emulgator)  en wat bloesemwater erbij mengen. Dat kost je een half uurtje extra.
Bloesemwater is Rozenwater. Of oranjebloesemwater. Er zijn allerlei varianten, kies wat je lekker vind, allemaal goed. Diezelfde hexen website kan dat ook leveren, of de website die jij kiest voor deze materialen.
Ik heb zelf wel eens met eigen (gekookt) water gewerkt, maar dat was toch niet zuiver genoeg. Dan kreeg ik schimmel in de creme. Jakkiebah. Doettik niet meer dus. En ik werk nu in superschone bakjes en met hele schone lepeltjes en gardetjes.
Het recept kun je vinden als je googlet op koude creme in het engels, of creme van Galenus.

Voor de creme:
Smelt 15 gram bijenwas, au bain marie.
(Dat doe ik door n metalen kommetje in een pannetje kokend water te zetten en de deksel weer op de pan te doen)
Voeg er dan de vettige delen aan toe: olie, boter, alle soorten die je wilt gebruiken. In totaal 60 gram. Even goed roeren en doormengen.

Het water (je hebt 60 gram nodig) wil je ongeveer even warm hebben als de was+olie nu is. Dus ook au-bain-marie verwarmen.

Als beide porties lekker warm zijn, en de vettige zaken zijn gemengd en vloeibaar, dan giet je het waterkommetje leeg in het vetkommetje.
En dan ga je roeren. Liefst met een garde(tje). Goed roeren, want lekker mengen doet dit niet (al zou de bijenwas moeten helpen). Blijven roeren, he.
Zei ik blijven roeren?
Totdat het is afgekoeld en helemaal weer stijf is.
(het helpt om het kommetje op een koud aanrecht te zetten. Of in een laagje koud water. Dan gaat het sneller)

Voila! Nu heb je creme.
Van de olieen, boters en bloesems die bij jouw huid passen.
Als je wilt, kun je er nog een (1, max 5) druppels geurolie of parfum in doen.

Bewaren in een afgesloten potje. Als het lang bewaard blijft, bewaren in de koelkast.

Soms op een hete zomerdag wordt t deels vloeibaar. Maar dat stolt vanzelf als het afkoelt. Maakt ook niet veel uit voor de werking, in mijn ervaring.
Voor een winter heb ik genoeg aan 1 x het recept.

Op zich zijn de ingredienten fijne kadootjes: online te krijgen, en je geniet er echt heel erg van!
Of je bestelt meerdere ingredienten zelf, en je maakt kadootjes voor anderen. Die dan ook kunnen genieten (terwijl de kosten dan te overzien zijn)
Voor  mij is het DE manier om te blijven fietsen, mag je dat dan meerekenen in de prijs? Als het auto of treinkosten gaat schelen, wordt het gauw rendabel. Maar ja, is dat eerlijk rekenen?

zaterdag 10 december 2016

Ik ben niet gek; ik ben een spons

De laatste 3 weken is niet zo druk op het werk. Maar 1 overuurtje ofzo. En met de flexibele indeling die we hebben, betekent dat dat lange dagen gecombineerd worden met een doordeweekse ochtend uitslapen en thuiswerken. Dan is het allemaal best te doen.

En de eerste week merk je er nog niets van, ben je nog duf en moe en vaag. Niet overwerkt, nee, wie? niet ik. Maar na 2 weken is het leven opeens weer leuk en heb je ideeen. En vind je het ook weer leuk om blogjes te lezen en te reageren.
En nu heb ik weer de energie om te schrijven.

De energie is me de afgelopen weken weer binnengestroomd. Ik voelde me ook net een spons, die uitgeknepen en uitgedroogd was, en in een vochtige tuin lag. schlllleeeueueurrrppp. Maar dan met energie.
Lekker.

De komende tijd blijft werk wel druk. Of erg druk. Dit niveau is te doen. En stiekum is het wel leuk, zo gefocussed met z;n allen werken. Zeker nu we (met hard werken maar toch) de deadlines halen. Dat voelt echt als een verworvenheid, als succes.

En thuis gaat alles lekker. Ik heb precies genoeg tijd om manlief te begeleiden naar de dokter (hij emmert met z'n voet), en zoonlief heeeeel af en toe te helpen met z'n studie. Zoonlief gaat gewoon heel lekker, dus die paar vraagjes zijn net leuk. Om te voelen dat ik nog kan helpen. Om samen aan de puzzel van z'n vraag te werken. En om  me geeeerd te voelen dat een 19-jarige me genoeg vertrouwd om iets aan te vragen.

Maar als ik zo door m'n blog kijk, ben ik stiekum wel vaak "druk", of "moe" of anderzins een tijd afwezig. Mmmm.
Heb ik stiekum toch workaholic neigingen. Oppassen dus. Want het terugveren lukt wel goed, maar zo piep ben ik niet meer(en dat voel ik toch wel af en toe). En bij m'n burnout had ik mezelf beloofd dat ik niet zo gek meer zou zijn kapot te gaan.
Dat lukt, maar ik ga soms wel dicht langs dat randje. Dan blog ik niet meer, lees ik geen blogs meer, doe hh op laag pitje. En daarmee kan ik dan tijd besteden aan bijslapen en komt t wel weer goed. Beter dan opgebrand raken. Maar nog niet goed. Eerder een vijf en een halfje, net voldoende.

Maar als ik werk op n manier dat ik leef voor een 7 of 8, dan lukt het werk niet altijd goed genoeg. Of het wordt saai.

Wat een lastpak ben ik zeg!
Ach, misschien lost het zich vanzelf op, want 1 sept is mn contract afgelopen, en een volgend contract zou vast moeten worden. En dat doen ze echt niet gauw meer, zeker niet bij dit bedrijf waar er meer dan duizend mensen uit moeten.
En werkloos is wel weer goed slapen, genieten van de zon enzo.

Dus ik ga voor komend jaar maar eens een paar voornemens bedenken om aan die 7 of 8 te komen qua energie en leven. Wie weet wordt ik dan zo positief dat ze me willen houden, en anders maken we er in sept gewoon een lange nazomervakantie van. Met weekendjes in de schoolvakantie. Mmmmm.
Voor een spons zijn dat geen gekke ideeen.........

vrijdag 9 december 2016

Consuminderen, maar dan niet voor mij of jou

Ik lees diverse blogs. En daarbij zit t blog van het consuminderhuis. Een blog waar ik rustig van wordt, of blij, of allebei. Maar nu even niet.

De afgelopen afleveringen vertelden mij hoe het in Nederland-die-geen-spaarrekening-heeft toegaat. Ik voel me zo rijk nu, maar dan in de versie van rijke stinkerd. Ik voel me niet goed. De afleveringen vertelden hoe we in Nederland omgaan met mensen die geen geld hebben, en geen familie, geen vrienden, en een beperkte gezondheid. Mensen die ook een beperkte keuze hebben in consumindertruuks omdat hun energie er niet is. Of geen vertrouwen in organisaties. Of geen hersens die overzicht hebben. Of misschien wel moeite met lezen.  Duh! Heb jij wel eens een ambtelijke brief van de bijstand moeten lezen? Dat vind ik al een opgave met een intelligent hoofd, laat staan met gewone scholing of met een appelmoes hoofd. Dan zou ik ook de weg kwijtraken of iets verkeerd doen. En ik vertrouw ook geen organisaties (meer).

Die mensen dus.
Die kunnen gewoon te horen krijgen dat er de komende maand (MAAND) geen geld op hun rekening komt. Niet de weekbedragen van 35 euro. (En heb je wel eens gegeten van dat bedrag? Dat lukt nog wel, maar je moet ook nog geld overhouden voor de bus, kadootjes en alle andere dingen he) Maar dat dan niet he, gewoon nadadenjente denoppes.
Als je al leeft op een  niveau dat je echt geen giga voorraden hebt. En vrienden maken ook niet zo simpel is, want kadootjes en terrasjes koop je niet van dit budget. Familie vind jou dan regelmatig al "lastig", al kun je mazzel hebben. Maar wat als je nou geen mazzel hebt, maar gewoon niemand hebt. Heb je dan gewoon pech?
Wat doe je dan?

Dat kan toch niet?
Wat de f$%^&*( hebben we voor land
Is dit het land waar ik trots op moet zijn? "Wij" hebben deze ambtenaren die volgens protocol werken? Fantastische regeltjes!
Of hebben we mensen werken bij Uitvoerende Instanties, die 's nachts ook niet kunnen slapen als ze een boodschap over "u krijgt volgende maand geld, op z'n vroegst" hebben moeten afleveren?

Ik wordt booos. En vooral verdrietig. En niet-trots.

Dit kan niet. Dit mag niet. En dat dan in kermis rond in mn hoofd. Pijn in mn buik.
OK, dit helpt hun niet, en mij ook niet.

Kan ik hier wat aan doen, gewoon doen? Ja - ik ga overmaken naar het consuminderhuis. Dat helpt met druppels op een gloeiende plaat, maar wel op de heetste plaat, en wel waar de druppels het beste weer terugstuiteren.

Want dat is een huis waar mensen zonder nixniet brood krijgen. Of een bed. Of lakens. Wat ze nodig hebben. En dan van de kringloop, of de kanalen van de voedselbank. En meer niet. Van verhalen waarbij ik echt wel geloof dat nodig ook echt nodig is.
Maar niet voor noppes. Iedereen moet er wel wat voor doen. Meewerken. Leren. Meestal allebei. En een beetje aankeutelen of geen-huiswerk maken is er niet bij, daar wordt goed op gelet.
En dan meewerken met een bijzonder scherpe blik voor wat je kan, en wat je nodig hebt. Ruimte voor jouw blauwe plekken. En ruimte voor jouw talenten. Leren wat er allemaal kan met eten, kleren en andere zaken in het leven.

Daar groeit een mens van, zeker als ie brood krijgt, of leert hoe -ie zelf een goedkope gezonde maaltijd in elkaar zet.
Daar groei je zo van dat je weer heel wordt. En je leven weer helemaal zelf kunt pakken. Of dat je anderen kunt helpen met het leven.

Dus een plek waar mensen mogen overleven, en kunnen overleven.
En een plek waar mensen mogen zijn. Respect krijgen. Naar hen geluisterd wordt. En een plek waar mensen zaken die passen bij wat ze kunnen, en dat dan streng handhaven. En zo elkaar helpen en zich meer en meer mens gaan voelen.

Dat is een manier waarop we trots kunnen zijn hoe we met onze zwaksten omgaan. In het land waar zo'n huis staat, wil ik wonen.

Het huis is opgezet door Annemiek (blog: annemieksmijmeringen). Annemiek leeft van haar AOW, daarvan komt ze uit en spaart ervan. Knap!! Ik lees haar blog om van te leren en geinspireerd te blijven.
En ze krijgt geen cent voor dit werk. Ze geeft er eerder wat aan: een bedragje, veel energie en veel liefde.
Dus strijkstok? Neuh. Egnie.

Voor mij een van de meest waardige doelen om aan te geven. Geen strijkstok, echte nood lenigen en daarna leren jezelf te helpen en anderen te helpen. Dus euros worden daar zoooo effectief ingezet.
Dus ik ga euros die kant op sturen. Ik zit te puzzelen of ik 1% van mijn bruto jaarloon redt. Dat lijkt me een mooi bedrag, want ik ben hier heel serieus over.
Ik hoop dat meer mensen een bedrag(je) doen. Maar tja, had ik al gezegd dat ik dit een effectief en beschavend doel vond?

Ik zou in ieder geval willen dat iedereen weet hoe dit huis werkt. En dat iedereen weet waarom het huis nog aan het werk kan. Dat wil een mens niet, maar je hoort dit wel te weten.
Het liefst zou ik willen dat ze niet aan het werk hoefden. Maar utopia even buiten beschouwing gelaten: het liefst (daarna) zou ik willen dat ze in het consuminderhuis voldoende armslag hebben om iedereen de juiste schop onder de kont te geven. Liefdevol, en met een zelfgebakken tosti om spek op de kont te kweken. Of je krijgt een vraag om de kerstkransenworkshop te geven als je dat kan.

Dus als jullie haar blog niet kennen- ga het even lezen. Je komt er van in Kerst stemming, dus levert je in ieder geval iets op.
En als je wat gelezen hebt, wat vind je dan van het idee om ook wat te geven? Of/en in jouw kring verder te verspreiden over dit huis? Op een andere manier bij te dragen?

Voor mij hoort dit bij een mooie kerst hebben. Kerst hoort voor iedereen een glimlach te hebben. Welke kerstdingen doe jij?

woensdag 16 november 2016

Kadootje in deze donkere dagen, zonder dat ik m'n schoen had gezet.

Ik was van het weekend op de verjaardag van broerlief. M'n moeder was er ook. M'n moeder, die de afgelopen jaren bijzonder kwakkelde en niet alleen lichamelijk heel zwak was, maar waar ik ook geestelijk weinig meer van zag.
Ook niet, toen we samen zaten, in alle rust. Ook niet in de voorbereidingen van m'n huwelijk. Ze vergat van alles, ook wat ik vertelde, kon niet op woorden komen, en alles was OK voor haar.

Dus ik had me al verzoend met het feit dat ik (in de praktijk) geen moeder meer had. Ik bedoel nl. dan niet een mantelzorgproject op afstand, met iemand die niets meer weet en niets meer ziet. Iemand. Da's geen moeder.
En mijn vader "is niet zo'n emo-type" - om het geheel eufemistisch uit te drukken. Ik kan me in mijn hele leven exact 2 opmerkingen herinneren van m'n vader die me een positief gevoel geven. Hoewel hij hard heeft gewerkt voor me, en me een goede jeugd (materieel) heeft gegeven. Lang verhaal verder, waar ik regelmatig mee bezig ben. Om uit te vogelen wat ik nu eigenlijk voel (of niet), en wat ik daarmee kan. Maar ik heb toch een echt het gevoel dat ik niet echt een vader heb.

Een Remi gevoel overvalt me dus wel eens.

Maar ik kreeg van Sint Maarten (of Sinterklaas) (of Zwarte Piet) een kadootje. Bij de verjaardag was mijn moeder er weer. Helemaal. Haar lijf deed het redelijk (zelf koffie, thee en taart pakken zonder dat er zwakte merkbaar was. Niet vroeg weg moeten) wat al een hondervoudige verbetering is met het intensive care vrouwtje dat ik de afgelopen 2 jaar zag.

Maar vooral ook een moeder die weer rondkijkt en ziet. Die een mening heeft.
Die naar me kijkt, me herkent, voor mij relevante vragen stelt en luistert.
Die nog echt lijkt te luisteren ook en doorvraagt.

Da's een hele tijd geleden dat ik me dat herinner. Misschien door mijn eigen verhaal en sores (waardoor ik ook niet altijd even gezellig of "bij" was in gezelschap, of moe was, of verdrietig). Misschien door haar verhaal en sores.
Misschien herinner ik het me dat ook wel niet heel specifiek, in gebeurtenissen. Maar dat m'n moeder een luisterende factor was, die wist wie ik was en haar best deed daar een aardig plekje voor te maken in deze wereld,  zo'n gevoel kan ik me van sommige momenten wel herinneren.
En ik merk de laatste tijd dat die herinneringen wel veel betekenen voor me. Al zit het diep van binnen en doet er daar (ook) veel zeer.

Sorry dat dit geen verhaal is over consuminderen (hoewel.... kadootjes die geen geld kosten) of hypotheken ofzo. Ik blog dit ook om voor mezelf wat helderheid te krijgen. Want ik vind het moeilijk om over na te denken en schrijven helpt.

Maar nu ben ik heel voorzichtig (en een beetje stiekum voor mezelf) aan het overwegen of ik kan geloven dat er de optie is, dat ik nog, eeh weer, een moeder heb.
Nou, helemaal geloven nog niet. En daarna moet ik het ook nog een beetje echt-zien-voordat-ik-het-geloof.
Maar misschien he.... bestaat Sinterklaas toch. Denken jullie dat Sinterklaas bestaat?

zondag 13 november 2016

Luxeprobleem in de keuken.

Bij het laatste blog over ons NieuweHuis, waren er een paar fijne reacties. Er was niet direct een oplossing waarom NieuweHuis (zeker op regendagen) zo veel vochtiger aanvoelde dan we verwacht hadden, zeker na alle moeite die we hebben gestoken in isolatie van bodem, muur en dak. Maar wel tips. Die ons verder hielpen.

Een van de tips ging over koudebruggen en gaten in de muur. Ik dacht dat we die allemaal perfect hadden weggewerkt en dichtgestopt. Maar omdat ik de kost win en Meman alle dagen heeft geklust, weet hij alle ins en outs van het huis. En ik haaat arrogante mensen die alles denken te weten.
Dus ik heb dit even in de groep gegooid, en we hebben nog even rondje "is er stiekum nog een gat in de muur" gedaan. De buitenmuur is wel potdicht, zover we kunnen zien.
Maar in de keuken zat nog een gat (van de oude afzuigkap), naar de hal. En na de laatste levering van een internetbestelling hadden we nog wat piepschuim liggen. Dus met een mesje handvaardig een afsluiting gemaakt.
En in de hal zit er nog een gat langs de nieuwe afvoer (standleiding) die vanaf boven is gemaakt. Dat gaat is nu op dezelfde manier handvaardig gedicht. Milieuvriendelijk verwerken van je afval, en misschien isoleert het nog ook.
We verwachtten er niet veel van, maar het staat ook net wat netter, die gaatjes dicht. Dus gewoon maar gedaan. Een uurtje werk.

Nou...
Hoe het werkt, weten we nog niet zeker. De standleiding loopt nogal achter van alles langs, langs een schoorsteen, langs de dakgoot,enz. Daar zal het iets mee te maken hebben.
Maar sinds de handvaardigheid van actie "is er nog een gat in de muur" is het huis heerlijk.

Voelen we geen muren meer die kou uitstralen. Slaat de cv aanzienlijk minder vaak aan, dus ook minder geluid in huis. Loop ik 's ochtends het huis uit en ben onaangenaam verbaasd over de uiterst frisse buitentemperatuur - want binnen voelde zo lekker behaaglijk. Ook in de slaapkamer boven die we nauwelijks stoken.

Zit ik alleen nog met de hersenkraker hoe een 10 cm gat in de keukenmuur naar de hal (en vandaar door naar een klein kamertje) zoveel verschil in een heel huis kan maken. Want een connectie naar buiten hebben we niet kunnen vinden. Een luxeprobleem, en daarmee kan ik prima leven.

Want: al snappen we niet helemaal hoe het kan, we genieten er van. En de tip heeft geholpen.Dank!

zondag 6 november 2016

Tips gevraagd voor nog lekkerder huis.

Ons NieuweHuis is niet alleen bewoonbaar, zo langzamerhand hangen er zoveel gordijnen, spiegels, schilderijen enz. dat het als thuis voelt. Fijn. Zeker nu de energie wat bijtankt en ik er ook van kan genieten.

Genieten lukt prima.
En op middagen van vrije dagen wordt er toch telkens weer een klusje gedaan. Het huis groeit om ons heen, en het voelt goed. Onze kleuren, onze vormen, onze spullen, meer en meer.

Met de herfstdagen die we hebben, valt het me op dat ons huis wat vochtiger aanvoelt dan we in OudeHuis gewend waren. Kan heel goed zijn omdat NieuweHuis een dertiger jaren woning is, ipv het tachtigerjaren gebouw van OudeHuis. Ondanks onze isolatie acties, is het dus toch wat minder comfortabel. Wel te doen, vinden we, want ik zit in mijn werkkamer nog zonder verwarming te werken.

De verwarming gaat het ook wel trekken, daar hebben we goed vertrouwen in. Maar de puzzel voor een comfortabel gaat vooral de luchtvochtigheid zijn. Op regendagen voelt alles kil aan, en dus eigenlijk overal kous.
En NieuweHuis is een hoekwoning, dus (ruim) 3 muren die voelen wat voor weer het is. Maar we hebben wel ons best gedaan: dak is geisoleer, muren, vloer. Dubbel glas. Alles is er. Er zijn geen tochtkieren die we kunnen zien. Dus die winstjes kunnen we niet meer pakken.

Hoe kunnen we nu het best zoeken of klussen om de luchtvochtigheid in huis niet zo afhankelijk te laten zijn van die van buiten? Tips iemand?

vrijdag 4 november 2016

nadeel van ziek zijn en van hard werken

Verbouwen, verhuizen, ziek, en daarna hard-hard werken. En er dus nu pas achterkomen dat de inboedelverzekering nog loopt. Tja, dus 3 maanden nutteloos premie betaald. Gewoon eigen stomme schuld dus.

Even goed balen. Wel blij met de I-n-shared verzekerinig die je echt met 2 minuten opzegt. (inloggen en einddatum invoeren). Maar stomweg mijn fout, dus die maanden premie boek ik ook niet terug, ik wil eerlijk werken.

Wat een verschil met de DeltaLoyd ORV die ik via een website had afgesloten. Die heeft me ook 3 maanden geduurd om op te zeggen. En 15 mailtjes. En 4 telefoontjes. Na het laatste telefoontje (vandaag) eindelijk gelukt, maar ik moest wel heel koel-boos-beleefd-dreigend worden voordat de website (geencentteveel) z'n administratie kon regelen. Wat een energie kost dat dan!
Bij deze situatie heb ik dus WEL alle premies teruggeboekt (gestorneerd), want de fout lag bij de ander. En of dat de website is, of de verzekeraar, mogen die 2 onderling uitzoeken, daar wil ik me niet mee bezig houden. Brrrrrr, grrrrrrrrrrr.

Maf he, dat ik bij de een de premie laat, en bij de ander de premie terugboek. Het gaat om vergelijkbare (niet al te grote) bedragen, dus daar zit t verschil niet. De behandeling die je krijgt, en het respect wat ik daaruit voel voor mij als serieuze zakenpartner, geeft voor mij de doorslag.

Ben ik nou gek? Of te eerlijk voor deze wereld?

zondag 30 oktober 2016

Zuigende kat en zuigend werk. Maar het is wel goed hier.

Weer weinig geschreven. Weer omdat de energie blurp-laag-nix-pffff-weinig is.

Deze keer zuigt het werk veel energie. Gewoon veel werk, en de eindejaarsstress krijg ik bij deze klus vanaf vorige week al kado, en het ziet er naaruit dat het gewoon elke week een beetje meer wordt. Joechei! Gelukkig is de baas zich op het hoofd aan het krabben, hoe dit moet gaan lukken, want hij snapt dat dit niet goed gaat gaan als we zo doorgaan tot half januari.

We zien t wel, ik werk tot ik moe ben, en dan taai ik af. Dat is op dit moment nog de uren dat ik ben ingehuurd (en iets overuren), dus ik voel me er OK onder. Meer zit er niet in, jongens.
Beetje trots op mezelf daty ik het (als ik de deur van t werk achter me dicht trek) achter me kan laten.

En onze kat zuigt de andere energie. De oudste kat was altijd een aandachtvragertje, maar maandag was ie rustig. Wilde zelfs niet eten, en dat voor een kat die graag beide bakjes leegat.
De dieren arts kon niets vinden, maar met bijvoeding keek Lynx al beter uit z'n oogjes. Wel vanaf wn kleedje op de grond, want de bank vond ie al hoog, eigenlijk te hoog. En na een scan en antibiotica wordt hij nu al weer enthousiast van eten en wil nu zelfs weer op schoot.
Dat voelt dan opeens weer heel goed. Wordt een mens blij van.

Manlief (werkloos thuis) heeft alle antibiotica-geef acties gedaan, alle dierenartsbezoeken. Scheelt meters energie van mijn kant. En echt ongerust ben ik niet geweest, ik weet niet eens waarom. Dus dat kan het niet zijn....

Of zou het de coach zijn, die me helpt beter te leren overtuigen, en waar ik nu in de fase: "wie ben ik , en waarom lukt dit me niet?" zit. Confronterend. Maar dat kan geen energie vreten he? (dit is een sarcastische vraag en volledig rhetorisch)
Maar goed, ik ben allang blij dat ik een optie heb om te leren om frustrerende situaties aan te pakken op een manier dat ik niet automatisch verlies, en dat het werk beter gaat gaan. Dat wilde ik, dus deze fase maar even uitzingen.
En de kat vindt het niet erg als ik rustig zit, en een lief katje aaien doet een mens dan goed.

Dus uiteindelijk is het hier wel een goed leven, met de gewone ups en downs die daar bij horen.

Een van de ups was ook het feest dat we gisteren hadden van n vriend die 50 werd. Tot mijn verbazing heb ik veel lol gehad bij het feestje met band (meestal is harde muziek me te veel als ik moe eben). Kan het bier geweest zijn (tip: Kompaan bokbier), of de band was echt goed. De sfeer was ook echt wel relaxt. Enniewee: het dansen op de dansvloer was niet lang, maar voelde echt als feest (dus ontspanning). Daarna als een roosje geslapen.

Dus ik weiger te klagen dat het leven suckt. Dit is gewoon leven, en een goed leven ook nog.

vrijdag 14 oktober 2016

Dat willen de klanten. Dus we hebben geen warme kleren.

Ik ben de laatste tijd vaak verdwaald in kledingwinkels. Ik weet niet waarom hoor. Gebeurt me zomaar.

Nu koop ik niet zo snel iets, maar rondkiiken en alles afwegen heb ik nu blijkbaar zin in. Of nodig. Of zoiets.

Van de week was ik weer verdwaald in een kledingwinkel, met mooie kleding. Die kan ik voor mijn werk gebruiken, op kantoor is het wel handig net gekleed te verschijnen.
Dus ik speur naar mooie kleren, waar mijn lijf goed in uitkomt. Natuurlijk wel kleren die niet na 3 maanden wegkunnen, want we praten over nieuwe kleren. Daar wil ik toch wel een paar jaar van kunnen genieten. Voor het geld en voor het milieu.
Genieten betekent ook dat ik me er (redelijk) comfortabel in voel.

En met de koudere dagen die we nu (eindelijk) hebben, zoek ik dus ook naar wat warmere kledingstukjes. Op kantoor hebben ze wel verwarming, maar die staat afgesteld op meneren. En die hebben anderhalve graad minder nodig om zich comfortabel te voelen als vrouwen, hebben ze onderzocht. Dat geloof ik, want ik heb het regelmatig koud op het werk. Als ik stilzit zeker.

(Het gaat iets beter, sinds ik naar mn werk fiets. Dan kom ik goed warm binnen en hou ik het tot de lunch wel comfortabel. Maar ik blijf de koude hoeken ontwijken en allerlei warmhoudtruukjes gebruiken)

Dus de kleren die ik zoek, moeten we me warm kunnen houden. En het viel me op dat alle blouses van dunne polydinges stofjes zijn. Van dat spul waar je in de winter extra koud in hebt, en waar je in de zomer extra in zweet (ook geen plus voor kantoor). En de jasjes zijn wel dikker, maar iets met wol kan ik niet vinden. Ook niet in de sjieke zaken.

Ik vraag dus aan een verkoopster of er ook kledingstukken zijn waar wol in verwerkt zit. Ze kijkt me verbaasd aan. Wol? Linnen? Of zelfs gewoon katoen? Nee hoor, dat willen klanten niet. Die willen dit soort stojes.
En de warmte dan? Nu de winter eraan komt, hoopte ik toch op wat koudekleding hoe charmant ook. Nee.
Nee, wat een raar idee. Jurkjes en dunne blouses waren nu juist zo in. En ze verkochten prima.
Ze keek ook of ze nog nooit eerder zo'n vraag had gehad.

Ik weet zeker dat ik niet de enige vrouw op kantoor ben, die het koud heeft. Misschien dat andere vrouwen hun huis wel op 24 stoken (anders is het niet comfortabel in jurkje of een dunnen blouse), maar ik ben toch niet de enige die de stookkosten omlaag wil?

Ik voel me dan zo'n mafkeees en zo'n freak he.
Ik wil gewoon een mooi wollen jasje of vest. Daar wil ik (voor op kantoor) ook nog wel een nieuwprijis voor betalen, als het een kwalitatief goed jasje is. Wol kan lang meegaan, dus dat moet toch wel ergens te krijgen zijn? Ik kan het niet vinden.
Niet in outdoor zaken (wel wol daar, maar geen net spul).
Niet bij de Primark (OK, dat is te goedkoop, met dat budget kun je geen wol enzo gebruiken)
Niet bij de dure dameskledingzaken. En dan snap ik het niet meer hoor.

En dan ben ik nog niet eens aan het zaniken over milieu, diervriendelijke wol, behoorlijke salarissen voor de naaisters, en andere moeilijke dingen.

Snapt iemand hoe dit werkt? Willen dames echt de verwarming overal hoog hebben (en sterven ze het dan niet af op straat?)
En vooral: iemand tips waar je wel mooie en warme kleding kan kopen?

dinsdag 4 oktober 2016

kopen is zo makkelijk nog niet. Voor mij.

Op mijn vraag of mijn pauw zich wat mocht uitleven, kwam een goede tegenvraag: waarom zou je het niet doen? Genieten mag toch? (En het budget reikt zover). Tja, genieten mag. Maar ik vind het wel moeilijk om te doen, en dat lukt zeker niet gedachteloos.

Het budget reikt zover, da's waar. Ik krijg elke maand meer binnen dan ik uitgeef, zeker in mijn huidige baan - al is dat dan een jaarcontract. Dus hoe deze stroom doorgaat, is niet helemaal zeker.
En geen baan hebben is wel een doel, maar het doel om dat te doen vanuit de positie dat er genoeg spaargeld is om het tot en met het pensioen goed uit te houden.
Ons spaarpotje begint al vorm te krijgen, maar voorlopig kan daar nog geen bijstandsniveau uit gefinancieerd worden. En een goed leven is niet bizar duur, ik denk dat we toch wel meer dan bijstandniveau willen uitgeven, dus wat meer spaarcentjes is dan wel handig. Dus daar zijn we nu op aan het mikken.

Manlief draagt wel bij, maar nog niet optimaal. Hij is nl een baan aan het zoeken. Die heeft ie nog niet gevonden en misschien lukt dat hem als 50plusser al niet eens meer. Zelfs niet met de extra opties die hij aan het creeeren is met een omscholing. Dus zijn bijdrage aan het spaargeld is nu wat minder dan tijdens zijn werkende leven. En de ww duurt niet eeuwig....

Nu is angst slechte raadgever, dat wel.
En You Only Live Once. Dus waarom niet genieten van het leven? Zeker als het budget zover reikt.

Merkwaardig genoeg vind ik het lastig om geld uit te geven, zolang het doel (van volledige financiele veiligheid) nog niet gehaald is. Ik probeer het wel, want het is ook wel zot om volledig vrekkig te leven als je meer dan 1 bank nodig hebt ivm de depositostelselgrenzen.

Zo heb ik bij het uitzoeken van een nieuwe bril me over een grens heengetild.

Een nieuwe bril bleek echt nodig. Zowel voor veraf ben ik veranderd als voor dichtbij (Au, ships, tja, ik ben de jongste niet meer).
Toen begon het gedoe met uitzoeken van montuur en glazen. Mijn hemel, wat een keuzes heb je!
Ik heb eerst besloten dat ik de jaren dat ik de bril op mn neus heb, er echt goed uit wil zien. Dus bij het uitzoeken van het montuur was uiterlijk (voor de verandering) eens het belangrijkste. Mijn innnerlijke pauw mocht los. En toen kwam ik niet bij een goedkoop montuur uit.
Prima joh. Bruin kon het trekken. En mijn pauw kon mijn innerlijk dagobert duck overtuigen omdat het voor jaaaaren is. En goed overkomen lukt nu eenmaal beter met een vriendelijk en stijlvol gezicht.

Daarna de glazen. Man, man wat een soorten.
En je krijgt maar beperkt helder wat het verschil is in kwaliteit bij de verschillend geprijsde varianten.

Allereerst uitgezocht of mijn werkgever kon helpen, er was toch iets in de voorwaarden? Jazeker. Een lees-en computer bril. Dat heb ik dus maar geregeld. Dat was niet zo'n top montuur, maar voor pielwerkjes (breien, solderen enzo) is het handig. En op het werk kan ik waarschijnlijk beter focussen als ik geen afstand zie. Een blinde mol met oortjes in kan zich waarschijnlijk beter concentreren in de kantoortuin.

Daarna besloten dat de investering van goede (en dure) multifocale glazen voor de alle-dagen-overal bril toch het leven echt veel fijner maakt. Dus de economie krijgt een goede boost van me.
Soms lukt het me om voor "genieten" te kiezen. Maar ik kan mezelf makkelijker overtuigen als ik er een sausje van "nuttig" over gooi. Alleen voor de mooi of voor de leuk geld uitgeven, pffff, dat vind ik moeilijk.

Dat merkte ik bijvoorbeeld aan kleding, nu ik al genoeg handige en genoeg mooie kleding hebt.
Ik wil niet die gladde helling van hedonistische adaptie in. (Goed uitgelegd door meneer Geldsnor)
En als ik eenmaal losga met shoppen kan het best hard gaan: de laatste shopronde (warme jasjes en vesten voor op kantoor) vorige winter, maakte de economie in 1 middag 200 euro rijker. En het ergste vind ik dan nog wel, dat ik niet eens al die vesten en jasjes gebruik

Zo schrijvende, blijk ik best al een set regels voor mezelf helder te hebben. Genieten mag wel, maar het moet ook nut hebben (mooi en gezellig eruit zien, heeft sociaal best voordelen, in een aantal situaties).
En ik wil dat leuk eruit zien nog steeds met beperkte middelen halen, want het grote doel (Financieel onafhankelijk) is nog niet gehaald. Want shoppen gewoon voor de fun, of omdat iets mooi is, voelt verkeerd.

Afgelopen zaterdag ben ik met bovenstaande verhaal al half in mn hoofd, gaan shoppen. Dus ik heb alleen dingen gekocht als ik denk dat ik t veel ga gebruiken en heeel mooi vindt. En met mezelf afgesproken dat ik die eerst moet gebruiken. En showen vriendin (en feedback vragen) En dan pas mag ik van mezelf om weer te gaan shoppen.

En natuurlijk zoek ik eerst naar kringloopwinkels, en daarna tweedehandswinkels.
Voor mijn werk (pakken) is dat niet altijd in kringloopwinkels te vinden. Ook niet als ik vaker kijk. Tweedehandswinkels bij mij in het dorp (stadje) zijn beter. Zaterdag helemaal goed geslaagd voor een jasje (linnen) en vrouwelijk overhemd (met stoere strepen, vind ik nog mooi ook).
En toen kwam het pijnlijke: ik ben ook 3 winkels met nieuwe kleren en mooie kleren ingelopen. De eerste twee waren goed te overleven voor een vrek: mooie kleren, maar materiaal waar je het altijd koud in hebt. En de verkoopsters deden geen enkele moeite me te helpen om iets te vinden. Dus weglopen zonder iets te kopen, was niet zo moeilijk.
Maar de laatste winkel bleek een echt struikelblok. Een winkel vol met mooie spullen, waar de verkoopster met je meedacht en zaken aandroeg. Waar (sommige) spullen ook echt warm waren.

En ik zal het nu maar bekennen. Ik ben een gevallen vrouw nu. Gevallen voor een mooi jasje. Warm rood. Lijkt op leer (nee, niet echt - voor de dierenliefhebbers). Getailleerd, maar wel neutraal van snit. Dus bij allerlei gelegenheden te dragen.
Met een mooie ketting er bij en een sjaal. Die ga ik nog bij veel combineren.
Mijn pauw was helemaal happy en high.

Maar die aankopen waren nieuwe spullen. En dus was dit bij elkaar wel een redelijk bedrag. Meer dan honderd euro.
Moet ik me nu schamen omdat ik deze maand minder spaar? Of moet ik juist genieten van mijn aankopen, zelfs al voordat ik het aanheb?
Ik weet het niet, hierover ben ik een onzeker mensje.

vrijdag 23 september 2016

Wat mag mijn pauw?

Die nieuwe klerenkast, de klerenkast in NieuweHuis he. Die is groter dan de vorige...... En het centrum van de nieuwe woonplaats heeft veeel meer winkeltjes, ook leuke, ook makkelijke grote.....

Dus de verleiding van de markt en de zuigkracht van een lege kast is er (weer). Kan mijn innerlijke pauw die weerstaan?

Mijn eekhoorntje kan het hebben: ik heb genoeg warme truien, lekkere sokjes enz. Dat zit wel snor. En de basis garderobe laat me elke week verschillende dingetjes aanhebben op het werk (herhaalt elke 14 dagen, of iets langer). Dat is genoeg, in de mannenomgeving waar ik werk.

Maar ik zie nu mooie setjes, en jasjes. Zou een leuke aanvulling zijn, en dan ben ik op een andere manier mooi (en warm) op het werk. Dat mag toch wel? Er goed uitzien is goed voor mijn imago en carriere.
Zegt mijn innnerlijke pauw.
Al zie ik mezelf niet echt wat weg doen, want dit is nog goed.... En dat zit nog lekker (danwel prima)...
En de kast heeft ruimte over nu....

Dus tja.

De eerste barst in het bolwerk is het breien van een nieuwe omslagdoek/vest. Dat levert ook een lange tijd meditatieve actie op, en dus rust in het hoofd. Heel handig met zo'n moe hoofd dat ik regelmatig heb.
En nu ben ik heel blij met wat ik maak, want ik maak het natuurlijk precies in de kleur en materiaal die ik mooi en lekker vind. Met dat ene lieve uiltje in de rand gebreid, past precies bij deze dame <vul hier een mooi verhaal over Athene in>.
Maar met alle moeheid van de afgelopen tijd, gaat die omslagdoek hard.

En ik word wat fitter, dus ik loop "zomaar" even langs een winkel.

Dus...
slik....
Ik voel de trekkracht van nieuwe mooie vestjes en jasjes en tops (de rest kan ik nog wel weerstaan). Alhoewel die schoenenwinkel ECHT mooie schoenen had (goede ook).

Dat dus.

Bij het verhuizen heb ik van alles doorgegekeken, maar uit de klerenkast is niet veel weg gegaan. Wel uit de zaken die ik al apart had gelegd richting zolder, maar niet uit de "normale voorraad".
Ik gebruik alles regelmatig. Het meeste dan, en de rest is wel zonde om weg te doen - te mooi, of handig in die  of die (zeldzame) situatie - en dan gebruik ik t ook.

Hebben jullie nog tips om mezelf grenzen te stellen voor deze nieuwe kast? Of andere manieren om mijn innerlijke pauw tevreden te stellen?

zaterdag 17 september 2016

Vitamine D, goed en gemeen.


Nu ik mijn vitamine D tekort aanvul, merk ik van alles. Veel meer ik dan ik op voorhand dacht, is aan het veranderen. De goede kant op allemaal, allemaal puzzelstukjes voor een goed leven. Maar dat er zoveel vasthing aan deze vitamine, had ik zelfs na googlen niet ingeschat. Een evaluatie na drie weken:

Vitamine D maak je zelf uit zonlicht (als je tenminste voldoende pro-vitamine D eet, uit vette vis, olie en eieren) In Nederland schijnt niet zozeer het eten, maar wel je inname van zonlicht voor een tekort te kunnen zorgen. Zeker in de niet-zomermaanden is ons landje grauw, en wij zitten ook niet allemaal buiten in hempies de hele dag he.

Hoe ik dan, als fanatiek fietser en klusser en kampeerder, begin augustus een vitamine D tekort kan hebben, is me nog steeds een raadsel. Misschien toch iets geniepigs met overgang? Google zwijgt, en alleen hiervoor naar de dokter gaan, daar is mn leven nog net te druk voor. Eerst aanvullen en kijken of het wegblijft. Ennieweeeeee.

Ik ben met dat drankje van de dokter in wekelijkse shots aan het aanvullen, en wat voel ik? Niet direct meer energie. Maar wel dat ik, na gewone activiteiten zoals een soepje koken of een winkel bezoeken, de eerste week niet meer zo bizar moe was. Niet meer in de orde van ik ben misselijk van de moeheid, of ik moet gaan zitten, anders wordt ik duizelig. Het was meer een voldane moeheid. En in de tweede week was die moeheid er alleen nog na wat zwaardere klussen (stofzuigen, dweilen).
En het doen van de activiteit voelde ook lekkerder, het was niet meer het waden door stroop, maar gewoon lekker aan de slag zijn. Nu, in de derde week, heb ik zelfs weer het kinderlijke plezier in bewgen als ik naar mn werk fiets. Het voelt gewoon lekker om mn spieren te voelen, mn bloed te voelen stromen en de machine van mn lijf te voelen draaien, zelfs als de zon niet helemaal schijnt. Ik heb nu echt weer zin in fietsen.

Een gevoel, dat ergens heel ver in mijn herinnering zat, zeg van n jaar of wat geleden. Zou het al zou lang zijn, dat dat tekort sluipendewijs is opgelopen. Kan natuurlijk.Maar wel geniepig, hoe dat er zo langzamerhand insluipt. Enniewee.

Er gebeurt meer in me.
Ik kan me een stuk beter concentreren. Dat kan natuurlijk puur door mn energieniveau komen, maar het voelt eerder als een waasje alcohol dat verwaait. Gewoon een beter scherpstellend stelletje hersenen. Maakt allerlei werkjes makkelijker (minder naar de keuken lopen en denken “wat wilde ik ook alweer pakken. En kenniswerker die ik ben, zijn mijn collega's en ik er ook best blij mee dat ik geen details meer vergeet, en klussen weer overzie. En makkelijker meerdere dingen tegelijk kan oppakken, want natuurlijk heeft het werk nog steeds z'n drukte momenten.
Mooie bonus, die ik niet verwacht had.

En sinds ik de shots neem, slaap ik beter. Dat maakt natuurlijk ook uit met moe voelen, dus misschien is dat de werking. Maar ik slaap beter door (veel minder wakker om 4.00). En ik slaap dieper, het voelt nu echt weer dat ik uit een diep donzen wolk terugkom als ik wakker wordt. Dat gevoel was ook van lang geleden....

Maar het allerfijnste vind ik wel dat mn gedachten anders lopen. Sinds ik de vitamine D shots neem, zijn diverse rot-stemmetjes uit mn hoofd verdwenen. Stemmetjes die zeggen: “waarom doet X dat me dat aan?”, “het lukt me ook nooit?” enz. Allerlei stemmetjes waartegen ik moet vechten, omdat ik anders wel erg verdrietig wordt. En vechten als je moe bent, nou dat lukt dus nogal s niet.
Dus .... met die stemmetjes had ik nog wel eens een uitval, vooral thuis (waar n verbouwing voor de gebruikelikse zooi en tegenslaagjes zorgde).  Tja, dan is het wel een overbodige mededeling eigenlijk dat mijn huisgenoten  zoooo blij zijn dat ik shots neem. Al vinden ook mijn collega's het wel fijn dat ik minder stress en weer humor meeneem naar het werk. Voor mij is de grote bonus dat ik  weer kan genieten. Niet alleen van een werkend lijf, maar gewoon van zitten in een stoel thuis. Van de stukken huis die af zijn en mooi. Van een breiwerk dat wat wordt. Van een kop thee.
Toen al die rot-stemmetjes in mn hoofd zaten, was het erg lastig rust zoeken, want er was altijd wel iets wat me irriteerde, en dat ik moest opruimen, bepraten, fixen, etc. Dat helpt natuurlijk voor geen meter om je energie op peil te houden.

Dit laatste onderdeel vind ik echt een heel gemeen effect van vitamine D: als je tekort hebt, ben je niet alleen sneller moe (fysiek), maar put je eigen geest jezelf nog eens extra uit. En dat komt langzamerhand opzetten, dus tussen de ups en downs van het leven door is dat erg lastig om te merken.
Echt gemeen, dit effect!

Dus mijn goede voornemen is nu wel, om vitamine D op peil te houden. Ik begin met een gewone vitaminepil van de etos, met een 100% dagdosis(ADH), op mijn vrije dagen bij het rustige en uitgebreide ontbijt dat we dan altijd nemen. Vitamine D kun je teveel nemen, dus meer 100 % wil ik niet slikken. En in principe zou mijn eten en leven al genoeg moeten zijn, dus elke dag moet niet hoeven.
We zullen het zien, na de winter. Als ik dan nog heppie bent, is het wel OK. En anders laat ik nog ns bloed prikken, om te weten hoe het er dan voor staat.

Wie heeft ook wel eens n vitamine tekort gehad? En was het net zo leuk toen je het weg ging werken? Met onverwachtste bonussen?

dinsdag 6 september 2016

weer bloggen met een d

Of dingen met een d, dt, of t een zijn, weet ik meestal wel. Maar verder kost het toch stiekum wel iets van tijd en energie om een blog te schrijven. En laat ik die 2 de laatste tijd nu heel erg aan andere dingen uitgeven. Dacht ik.

Kijk, dat de tijd vliegt als je gigantisch aan het verbouwen bent, dat weten. (Zeker als je erin zit en af en toe denkt: "Goh, ik zou eigenlijk weer eens een blog moeten schrijven") Waar die tijd dan blijft, weet ik nu niet meer. Iets met "nog even afmaken", "wat moet hier dan voor schroefje in/kleur op/ lijm onder?", "pffff, even zitten hoor", en de rest is verdwenen in dromen - in mn bed. Geloof ik, want af en toe zat ik duf in een auto op weg ergens naar toe. Met manlief aan het stuur, die had de duffe fase iets later, dus het was veiliger dat hij reed.

En daarna hebben we lekker gevakantied! Ik geloof dat ik er echt aan toe was. Ik was nog nooit zo moe geweest. Meestal is het bij moe lekker om op een camping te zitten, rustig uit te slapen en een crea workshop te doen. Nu was ik de eerste dagen misselijk (en normaal eet ik graag en veel). Maar goed, ik voelde me ook moe genoeg om de misselijkheid in het plaatje te snappen. En het beterde wel met uitslapen, hangen bij de tent, en af en toe een restaurantje. Dus alles was weer goed.

Daarna nog "even"verhuizen. 1 week lang hebben we in OudeHuis van alles ingepakt, auto en aanhanger volgeladen, naar NieuweHuis gereden en daar uitgepakt. Meeste stond al behoorlijk op de goede plek, want we deden t kamer voor kamer. De eerste dagen, daarna deden we 3 kamers door elkaar. Maar ook dat ging nog.
We hadden zelfs nog tijd de laatste 2 dagen te luieren, en de verhuizende katten goed te aaien, voordat ik weer aan het werk moest. Dat was ook de dag dat de kopers van NieuweHuis de sleutel van ons kregen.
Ging allemaal goed, en voelde als afsluiting. Nu hoefden we alleen nog wat (niet essentiele) dozen te openen en de katten te blijven aaien en te genieten van NieuweHuis. Dat kon rustig aan, geen haast.

En opeens was ik weer misselijk en moe. Onhandig, als je op je werk net van vakantie terugkomt. Dus na een paar dagen me door de stroop slepen, klusjes ontwijken en braaf uitslapen, maar de arbo-arts gebeld. Want n nieuwe huisarts was er nog niet, en ik ging dit moerasgeploeter niet eeuwig doen. Dat had ik mezelf beloofd tijdens n burnout. Dit voelde anders, maar wel echt wel raar moe en niet OK.

Of was het "gewoon" de overgang? Slapen ging idd matig, en warm hebben lukte ook goed. Dus dat zal dan wel (mijn geboortejaar is ook langzamerhand lang genoeg geleden).
De arbo arts was begripvol, stelde een boekje voor ("In de juiste versnelling"), en vroeg me even langs de huisarts te gaan.

Duurde nogal even. De bieb waren we nog geen lid van, en een huisarts moet tegenwoordig ook 3 formulieren per persoon ingevuld krijgen.

Dat boekje is dun, en vol goede tips. Maar als je al 3 burnouts, de ziekte van Pfeiffer en herstellen van een trombose hebt overleefd, staat er nix nieuws in. Dan heb je dat level van de universiteit des levens al gehad, en loop je alle open deuren door, en sla je het boekje na een half uur dicht. (Voor anderen is het waarschijnlijk een heel leerzaam epistel) Uitslapen, niet te gek doen, jezelf niet gek denken, af en toe mediteren, wel rustig bewegen, tja, dat dee k allemaal al.
En dat hielp ook een stuk, gelukkig.

M'n moeheid werd van een moeizaam moerasworstelen langzamerhand een gestadig dweilstadium. Waarbij ik de dag redelijk doorkwam, al overzag ik niet alles en was concentreren op 1 taak net zoiets als n acrobatiekkunstje: wel te doen, maar dan ook niets er tussendoor he.

De bloedtest meldde een tekort aan vitamine D. OK. Zal wel.

HEH? Ik tekort aan vitamines? Ik eet zo gezond dat ik het voedingsbureau advies kan geven. Vegetarisch met af en toe vis. En ik fiets zo vaak ik kan (zonder zonnebrand), dus genoeg zonnestraaltjes pakkend. Hoe zo IK n tekort aan vitamine? Of een tekort aan zon?

Nou ja.
Misschien ook wel fijn. Dan weten we tenminste wat t is.

En vitamine D is tenminste gewoon in n drankje te vinden. Dan kunnen we het oplossen. Hopen we.
Dus bij de dokter shots gehaald. Elke week een paar tienduizend eenheden in een halve milliliter naar binnen gooien. Experiment van weinig moeite.

En verrek als t niet waar is. Na 3 dagen begin de dweilfactor af te nemen.
Ik krijg wat overzicht. Wordt ook wat minder chagerijnig en klagerig (en daar zijn de huisgenoten ook errug blij mee!). Op mijn werk begin ik "gewoon" dingetjes tussendoor te doen, en weer te zingen.

Dat het fietsen naar mn werk wat soepeler zou gaan, had ik wel ingeschat te beteren als mn energie omhoog zou gaan. En dat de concentratie wat beter wordt, och, daar kunnen we nog wel inkomen. Maar dat zelfs m'n humeur zo zou verbeteren (alle duiveltjes houden van binnen hun mond), vind ik echt bonus.

En ik type nu 's avonds nog even n blogje, gewoon omdat ik fut heb, en wel zin heb om wat te vertellen.
Zelfs de spelling doe ik er spelenderwijs bij. Die D helpt (met een "t").
Nooit gedacht dat een blogje typen verhindert zou worden door een vitamine tekort. Bizar zeg!

BTW: Heb nu nog iets meer bewondering voor Martine, die een lijf als een veel betere dweil heeft, en toch regelmatig blogjes eruit gooit die helder en leesbaar zijn. Want juist dat bloggen lukte bij mij niet toen ik moe was (van verbouwen en plannen).
Hopelijk lukt het vanaf nu weer beter. Lijkt me gezellig!

dinsdag 9 augustus 2016

t Sal nie waar wese... Nou ja

Het oude huis is verkocht. En het mafste is: de bank heeft geen fout gemaakt bij de afrekening. Tenminste...

Het liep soepel.
Ik had manlief gevolmachtigd ergens tijdens de dagen die ik had opgenomen voor de verhuizing. Dus voor de overdracht kon hij tekenen, en hoefde ik niet nog n dag extra op te nemen. Makkelijk.
En de bank heeft verder niet gebeld, de notaris heeft niets gemeld en het geld is op mn rekening gekomen.

Nu alleen nog de afrekening nakijken of alle cijfertjes echt kloppen. Da's n klusje wat niet zo soepel loopt, want mn energie is er nog niet.
Echt niet, al gaat bijslapen goed en gaat mn energie de goede kant op. En de dozen zijn ook bijna allemaal weg.

Maar als die afrekening OK is, zou dat betekenen dat de ABNAMRO de hypotheek correct zou hebben afgesloten, en dat zou de eerste actie zijn van deze hypotheek die ze zonder fouten hebben uitgevoerd. Als we het verkeerde advies over hoe en wat van de afrekening, niet meerekenen. Ik geloof het bijna niet, want alle andere acties (afsluiten, bijstorten, aflossen, etc) gingen met klachten en fouten gepaard.
Kan het dan toch? Iets "gewoon goed doen"?

Toch maar even die afrekening nog goed checken, want het zal toch niet waar zijn. Als jullie niets horen verder, is het OK. Zullen we dat afspreken?

vrijdag 24 juni 2016

De bank kan het niet leuker maken, o, toch nog.

Ons huis is verkocht. Fijn. Dus krijgen we een berg papier om alles netjes af te wikkelen. Niet zo fijn, maar hoort er bij. Dat weet je en je overleeft het meestal wel. Behalve dat ik nu bestolen lijk te worden door mijn bank. Vergeleken met de bank is trouwens de belastingdienst een open en helder verhaal en een makkie om te regelen. Hoewel......

De notaris stuurde keurig een mail met wat er allemaal moest. Even zuchten, even steunen, even zoeken in de kast en scannen, en het meeste zat in de mailbox. Daarna nog een energielabel gedaan. Prima. Weer een klus geklaard, en was een uurtje werk. (En daarna mocht ik een chocolaatje van mezelf)

Alleen dat regeltje over het verrekenen van de hypotheek.... Toch maar even navragen bij de bank.
Wij hebben een hypotheek, deels aflosvrij (die op 400 euro na is afgelost), deels spaar (waar ik nogal wat heb bijgestort).
De hypotheek is 70% van de WOZ waar van het huis, en we hebben voor iets meer dan WOZ verkocht. Dus we krijgen wat gestort van de notaris bij de overdracht (noemt de belastingdienst "overwaarde"). Mooi. En goed gedaan van ons, toch?
(en logisch, gezien de aflossingen zeven jaar geleden)
En dan is er geld in de spaarhypotheek (het "spaardepot").
Ik dacht dat eggies nog dat een bankspaarrekening was, maar de bank heeft het over een verzekering. Kwam ik vorig jaar achter en is GRRRRRRRRR. Want daar had ik specifiek om gevraagd om dat NIET te hebben. Maar enniewee.
Er zit geld in, en dat komt eruit bij verkoop.
Dat klopt en telt mooi op bij de overwaarde. Maakt een mooi bedrag wat we tegemoet zien.

Nu zit ik met mijn hypotheek bij De bank. ABNAMRO. Als mede-aandeelhouder (70% is nog in handen van de staat) hoop ik dat ABNAMRO dit soort kernactiviteiten gewoon goed doet, en zo marktaandeel houdt. Als oud-medewerker weet ik, hoe draconisch de bureaucratie was en toch nog steeds is (al gaat het langzaam beter).
Maar het antwoord dat ik kreeg toen ik aan een hypotheekdeskundige vroeg of het spaardepot verrekend kon wordt op de overdrachtsdatum, maakte me verdrietig.
Want nee, verrekenen bij de notaris kon niet. Pas na overdracht konden de formulieren (let op het meervoud!) naar me toe gestuurd worden. Maar dan zou het echt binnen 6 weken geregeld zijn. Dan zou ik het spaardepot in handen hebben. Eerlijk beloofd! zei die mevrouw.

Nou, dat moet ik nog zien. Letterlijk geen enkele procedure die ik heb gehad met deze hypotheek (1 start, 1 oversluiting, 4 bijstortingen en 1 aflossing) zijn zonder fouten verlopen. Fouten die ik met extra belletjes moest signaleren, en die baliemedewerkers van de bank met veel bloed, zweet en tranen intern moesten bevechten en fixen. Zelfs die ene keer dat ik rood stond en de maandbetaling miste, kon niet gewoon opgelost worden. Vertrouwen? Neuh. Zelfs de belasting die nog langs gaat komen, vind ik een mindere kwelling, dan de bankprocessen.

O ja, en als klap op de vuurpijl: als ik een tekort had gehad dan had het verrekenen wel gekund, want dan had de bank het logisch gevonden dat ik een tekort van duizenden of tienduizenden euroos niet kon voorschieten. Nu ik heb gezorgd dat ik geen tekort heb, maar juist overwaarde heb, mag ik wachten op mijn geld. Bij een bedrag waar 6 weken rente nog een bedrag is waar je wat mee kan in de horeca, en meer dan n kop koffie. Dat vind ik niet netjes naar mij als klant, en zelfs een klein economisch misdrijf (6 weken rente stelen).
Ik heb me netjes gedragen (bijgestort en afgelost) en ik wordt bestolen van 6 weken rente. Dat voelt zo oneerlijk! Ik hoor beloond te worden voor mijn vooruitziende blik, die de bank risico scheelt (ik ben een zeer verantwoorde lener), niet andersom. Of tenminste de rente vergoed krijgen totaan uitbetaaldatum.
Maar ik kan er niets aan doen. Dit is de regel en zo doet de bank het. Zegt die mevrouw met rotsvaste zekerheid, zelfs als ik het nog een keer vraag. Ik ben er niet blij mee.
Daarna zat ik te dubben zal ik hierover een klacht indienen?  Tot nu toe hebben de klachten niet geleid tot serieuze acties. Alleen directe problemen, bijv. bij een formulierfout of een foute uitbetaling, lijken gefixt te kunnen worden door een klacht. Moeilijker moet je het de klachten afdeling niet maken, zover gaat hun "macht"(mandaat) niet. Dus heeft een klacht indienen zin?
Toch maar gedaan, want ik zie weinig andere routes. En hierboven had ik het verhaal al uitgetypd.

En waarachtig, allememaggies, het is niet waar!
Met een uur werd ik gebeld. Met een dame van de klachtenafdeling hypotheken. Dat het verhaal helder was. Maar niet helemaal goed. Want verrekenen kon wel, met mijn verhaal en specifieke hypotheek.
De details had de eerste dame voor haar neus gehad toen ze meldde dat het echt niet kon, maar enniewee. Ik wil niet teveel enerige aan zeuren en andere nutteloze zaken besteden.
Dus prima, het kan wel. Tenminste als..... Ik schrijf op een briefje welke magische woorden de notaris moet gebruiken in haar communicatie met de bank ("ik vraag een aflosnota met verrrekening van product X aan"), en stuur dat later door.
En o ja, de eerste dame had een mailtje gekregen met "nadere informatie over het product" met het verzoek dat ze toekomstige andere gevallen wel goed zou behandelen. OK, dan hebben we alles netjes opgelost.

Nou, dit is voor het eerst dat een klacht snel wordt opgepakt, en ook voor het eerst dat ik iets hoor over een kleine verbetering aan het system - al is het dan maar de kennis van 1 hypotheekdeskundige.
Dat stemt me, heel voorzichtig en zonder op iets te rekenen voor de toekomst, positievig.
Wie weet gaat deze afronding van de hypotheek goedkomen zonder verder gedoe. Ik hou jullie op de hoogte

En binnenkort een volgend blog over de belasting dienst. Want dat is ook nog zo'n "klein klusje" waar ik nog eens rustig voor moet gaan zitten...